Słowo na niedzielę 21 lipca 2024 roku- XVI Niedziela Zwykła

(Jr 23, 1-6;     Ps 23 (22), 1b-3a. 3b-4. 5. 6 ;     Ef 2, 13-18;      Mk 6, 30-34)

 Bóg sam ustanowi pasterzy swego ludu. On jest dobrym pasterzem. Chrystus przyszedł, aby zjednoczyć ludzkość. Jezus lituje się nad tłumem, gdyż jest dobrym pasterzem.

Jeremiasz zapowiada karę dla złych przywódców politycznych i religijnych, którzy nie wykazują żadnej troski o powierzony sobie lud. Fragment ten powstał za rządów króla Sedecjasza. Sedecjasz lub Sedekiasz (hebr. Sidkijjahu), właśc. Mattaniasz (hebr. Mattanjahu); ur. 618, zm. po 587 przed Chrystusem. − ostatni władca Judy, panował w latach 597–586 przed Chrystusem. Pasterzami są tu król, książęta, urzędnicy, a więc przodujące warstwy narodu izraelskiego. Lud Boży często nazywany jest trzodą (owcami) Boga. Źli pasterze ludu nie starali się o powierzoną im trzodę, więc Bóg postara się o ukaranie ich za zaniedbania, zadba o odpłatę za niegodziwości ich czynów. Resztę zgromadzi sam Bóg z rozproszenia jako zalążek nowego ludu. Sprowadzi ich do ziemi judzkiej i będą płodni. Bóg sam przystąpi do działania i powoła nowych pasterzy- przywódców. Najpełniejszą realizacją tej obietnicy będzie nadejście potomka z rodu Dawida, który będzie panował jako prawowity król, wprowadzając sprawiedliwe rządy i przynosząc wolność ludowi. W zapowiedzi tej tajemniczej odrośli sprawiedliwej tradycja żydowska i chrześcijańska widziały obietnicę Mesjasza. Ten tytuł Mesjasza ma przypominać, że Bóg przez Niego dokona zbawienia swego ludu i zaprowadzi sprawiedliwość, wiążącą się ściśle z prawdziwym pokojem. Dawid jako autor psalmu wyraża ufność w Boga i wdzięczność za Jego opieką w momencie prześladowania przez wrogów. Psalmista opisuje działanie Bożej Opatrzności względem niego. Przedstawia najpierw Boga jako dobrego pasterza, który prowadzi swą owieczkę na najlepsze pastwiska i chroni ją od niebezpieczeństw. Obraz Boga jako Pasterza Izraela jest typową dla Starego Testamentu. Ma on ilustrować działanie Boga w stosunku do człowieka. Dobry pasterz troszczy się o paszę, wodę i miejsce odpowiednie dla spoczynku. Przy rzadkiej sieci studzien na Bliskim Wschodzie trzoda musi przebywać długą drogę, aby się dostać do źródła, i może tam tylko krótko przebywać, ponieważ trzeba zrobić miejsce następnym. Normalnie pasterze w Palestynie przechodzą z miejsca na miejsce, chcąc znaleźć trochę trawy dla swojej trzody. Na takiej drodze trafia się dzikie zwierzę lub rozbójnik, dlatego stróż nosi kij u boku i laskę pasterską, aby mógł się obronić. Następnie ukazuje Boga jako gościnnego gospodarza, który zaprasza gościa (owieczkę) do suto zastawionego stołu, bierze go w obronę przed jego wrogami, namaszcza głowę oliwą i napełnia kielich . Oliwa na Bliskim Wschodzie służyła do ochrony skóry przed jej pękaniem w czasie letnich skwarów. Kielich jest stale pełny. Wino zmieszane z wodą orzeźwia gościa. W Jego domu owce znajdują wodę, życiodajny pokarm i odpoczynek. Cały psalm jest nasycony uczuciem szczęścia i radości człowieka, który poczytuje sobie za największą łaskę, że może obcować z Bogiem. Dawid ukazując Boga jako pasterza korzysta z tego, że w Izraelu często stosowano taką nazwę wobec władców i przywódców ludu. Izrael od początku tę nazwę odnosił jednak do swego Boga Jahwe. Jako pasterz Bóg prowadzi człowieka, który Mu wiernie służy prawymi drogami przez życie. Czyni to przez wzgląd na swoje Imię, czyli dla swojej chwały i zbawienia człowieka.   Św. Paweł w drugim rozdziale mówi o powołaniu chrześcijan ze śmierci do życia. Przedstawia położenie pogan i Żydów przed odkupieniem. Poganie byli umarli na duchu z powodu grzesznego sposobu życia, które wiedli pod wpływem szatana. Żydzi też popełniali najrozmaitsze grzechy, przez co ściągali na siebie gniew Boga. Sytuacja uległa całkowitej zmianie po odkupieniu. Źródłem tej zmiany jest miłosierdzie, i wielka miłość okazana przez śmierć Jezusa na krzyżu. Dzięki niej grzesznicy przeszli ze śmierci duchowej do życia duchowego z Chrystusem. Odkupieni grzesznicy stali się uczestnikami chwały Chrystusa. Ta przemiana dokonuje się mocą nadprzyrodzonej wiary, którą Bóg daje człowiekowi, żądając nowego, godnego boga życia. Widocznym znakiem Bożego działania jest fakt, że poganie, którzy niegdyś byli daleko od Boga, przez ofiarę Chrystusa zbliżają się do Niego. Poganie w okresie przed nawróceniem (w tym czasie) nie mieli żadnego związku z Chrystusem (żyliście bez Chrystusa). Żydzi czekali na Mesjasza i posiadali już z Nim łączność. Poganie nie byli objęci przymierzem, nie otrzymali objawienia zawierającego obietnicę zbawienia. Nie mieli żadnej nadziei, która opierała się na obietnicy Bożej. Nie mieli łączności z jedynym, prawdziwym Bogiem, byli oddani nie Bogu, ale światu. Wymienienie braków pogan pozwala Pawłowi podkreślić bogactwo łaski, jakie oni teraz otrzymali dzięki Chrystusowi- dzięki Jego Krwi, która stanowi cenę odkupienia grzechów, są oni blisko Boga i należą do Jego ludu. Poganie stają się więc bliscy Bogu i są wezwani do tworzenia wspólnoty z Nim w Jezusie Chrystusie. Nawrócona wspólnota Izraela i nawróceni poganie stanowią jedność, gdyż Chrystus zniósł między nimi wszelkie podziały. Wszyscy nawróceni otrzymują także miano współobywateli świętych- co oznacza, że Bóg udziela im łask koniecznych do wypełnienia ich powołania do świętości. Dzięki łączności z Chrystusem wierzący są wprowadzeni do domu Boga, ale także sami stają się domem, gdzie mieszka Bóg. Świątynia, podobnie jak dom, symbolizuje społeczność zbawionych, która wzrasta i rozwija się dzięki Chrystusowi. Ewangelista Marek opisuje w tym rozdziale dwa nowe wydarzenia ukazujące moc Chrystusa. Po powrocie z pracy misyjnej uczniowie zdali sprawę Jezusowi ze swej działalności i od razu wpadli w wir nowej pracy-nie mieli nawet czasu, żeby coś zjeść. Próba znalezienia odpoczynku nie powiodła się. Lud pociągnął za udającą się na pustynię grupą i czekał tam na słowa Jezusa, który nauczał o wielu rzeczach. Ulitował się nad nimi, jawi się tu jako prawdziwy dobry pasterz. Zawsze lituje się, gdy widzi przed sobą potrzebującego człowieka. Tym razem otacza Go tłum, lud, odczuwający przede wszystkim głód słowa. Dlatego Jezus go naucza i to bardzo długo.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

WITAMY !

Witamy na stronie Parafii św. Piotra Apostoła w Ciechanowie.

Adres parafii:
ul. Wyspiańskiego 25
06-400 Ciechanów
woj. mazowieckie
Dekanat: ciechanowski-zachodni
tel. kom. 798 903 902

e-mail: piotrciechanow@yahoo.pl

NR KONTA PARAFII:
09 8213 0008 2001 0000 0459 0001

Porządek Nabożeństw:
Niedziela: g.7.00, 8.30, 10.00, 13.00, 11.30 (dzieci), 17.00 (młodzież)
Dzień powszedni: g.7.00 i 18.00
Spowiedź: 15 minut przed każdą Mszą św. W niedziele podczas wszystkich Mszy św.
Adoracja Najświętszego Sakramentu:
od poniedziałku do piątku, od g.17:00 do 18:00
I piątek miesiąca:
Msze św. g.7.00, 10.00, 18.00
Spowiedź 30min. przed każdą mszą.
Pierwsza sobota miesiąca:
Msza św. wynagradzająca g.7.00
g.6.30 różaniec
I niedziela miesiąca:
Adoracja Najświętszego Sakramentu po Mszy św. o g.13.00.
Kancelaria parafialna:
Czynna wtorek, czwartek i sobota w godz. 7.30 do 9.00
oraz od wtorku do piątku w godz.. 16.30-17.30.,

W poniedziałek i niedzielę nieczynna.