Słowo na niedzielę 7 sierpnia 2022 roku-XIX Niedziela Zwykła
(Mdr 18, 6-9; Ps 33 (32), 1 i 12. 18-19. 20 i 22; Hbr 11, 1-2. 8-19; Łk 12, 32-48)
Izraelici oczekują wyzwolenia. Są szczęśliwym narodem wybrany przez Pana. Wielkość wiary w życiu człowieka. Mamy być gotowi na przyjście Pana.

Autor Księgi Mądrości po raz kolejny przeciwstawia w swojej księdze Izraelitów i Egipcjan. Tym razem dotyczy to dramatycznych wydarzeń związanych z pamiętną nocą pierwszej Paschy, kiedy to anioł Niszczyciel zgładził pierworodnych Egiptu, a Izraelici odzyskali wolność. Wcześniej faraon kazał pozabijać niemowlęta izraelskie, które autor nazywa „dziećmi świętych”. Uratowało się jedno niemowlę imieniem Mojżesz. Za wymordowanie dzieci żydowskich Egipcjanie zostali ukarani śmiercią pierworodnych i klęską zatonięcia armii egipskiej. Noc śmierci pierworodnych Egipcjan była straszna. Bóg zapowiedział ją Izraelitom, aby mocno trwali przy obietnicach danych Patriarchom (Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi) i chwalili Boga JHWH obchodząc Paschę „w ukryciu”, czyli każdy potajemnie w swoim domu. Już wcześniej Bóg przyrzekł Patriarchom, że uwolni ich potomstwo z niewoli egipskiej. Pieśń pochwalna Izraelitów na cześć Jahwe łączyła się z krzykiem bólu Egipcjan po stracie pierworodnych. Izraelici śpiewali psalmy tworzące Hallel paschalny (Psalmy 113-118).Autor z całego Egiptu czyni wielkie cmentarzysko, rozdzierane jękami tych, którzy dopiero na widok tragedii zrozumieli, jak bliska jest zażyłość Boga z Izraelem.

Psalm ten jest hymnem alfabetycznym, w którym każdy wiersz zaczyna się od następnej litery alfabetu hebrajskiego. Był on śpiewany z okazji jakiejś uroczystości i wychwala Boga jako Stwórcę i Pana historii. Wszyscy sprawiedliwi dopuszczeni są do udziału w nabożeństwie przy śpiewie „nowej pieśni” do wtóru instrumentów liturgicznych. „Pieśń nowa” to pierwotnie nowy utwór ( hymn), skomponowany ku chwale Boga z racji jakiejś uroczystości. Z czasem zyskał pełniejsze znaczenie- jako pieśń chwały sławiąca po wszystkie czasy królowanie Boga. Psalmista ma ufną wiarę w Boga. Twierdzi, że żadna potęga świata nie zdoła udaremnić planów Bożych względem ludu. Nikt Bogu nie sprosta. „Pieśń nowa” wychwala wszechwiedzę Bożą. Bóg mieszka w swoim pałacu, ale jednocześnie przenika myśli ludzkie i nic się przed Nim nie ukryje. On jest na świecie realna siłą. Wszelka potęga naturalna nie zdoła zniszczyć planu Bożego. Psalmista twierdzi, że Bóg zdoła wyratować oddanych sobie wiernych. Do tego potrzebne jest zaufanie Bogu. Z treści psalmu wypływa nauka dla codziennego życia: należy ufać wiernej miłości Bożej, bo tylko Wszechmocny Bóg pozwala na absolutną pewność w życiu. Bardziej niż lud Boży Starego Przymierza możemy mówić, że jesteśmy dziećmi Bożymi i ufać Jego dobroci.

Cały ten rozdział przedstawia barwną panoramę postaci biblijnych Starego Testamentu, których wiara stanowi wzór dla chrześcijan. Autor zaczyna od praktycznej definicji wiary. Według Listu do Hebrajczyków wiara to ufne wyczekiwanie rzeczywistości przyszłych, niedostrzegalnych jeszcze wzrokiem. Wiara pozwala człowiekowi żyć w osobistej łączności z Bogiem, otwierać się na przyszłość obiecaną przez Niego i w ten sposób pokonywać słabość śmiertelnej natury ludzkiej. Przebiegając całą historię zbawienia, autor dostrzega w postawie wielkich patriarchów zapowiedź tajemnicy Chrystusa. Paradoks wiary polega na tym, że daje ona udział w dobrach przyszłych, ostatecznych, choć teraz radość ze zbawienia nie jest jeszcze pełna. Wiara realizuje się nieraz w konieczności podejmowania dramatycznych decyzji, w przyjmowaniu Bożego planu zbawczego, który zawsze przekracza możliwości ogarnięcia go ludzkim rozumem. Abraham występuje w Liście jako prototyp wierzącego. Autor widzi jego wiarę już w wyjściu z Ur i dalszych wędrówkach po Ziemi Obiecanej. Wspomniane tu miasto o stałych fundamentach, to ojczyzna niebieska u Boga, do której zdążał patriarcha. Przez wiarę Abraham wespół z Sarą otrzymał siłę na założenie rodu ( dosłowne brzmienie: złożenie nasienia) i poza właściwym wiekiem, ponieważ obdarzył zaufaniem tego, kto dał obietnicę. Jak Abraham i Sara, niezdolni już do wydawania potomstwa, dzięki wierze stali się praojcami licznego narodu, tak zgodnie z obietnicą uczynioną Słudze Pańskiemu, Jezus- choć umarła krzyżu- przyniósł życie niezmierzonej liczbie wierzących. Autor mówi też o wielkiej próbie wiary Abrahama. Teologia żydowska uważała ofiarę Izaaka za dokonaną , chociaż Izaak uniknął śmierci. Autor stara się dostrzec w ocaleniu Izaaka symbol zmartwychwstania Chrystusa, gdy mówi o ofiarowaniu Izaaka również w sensie typicznym.

Jezus nie rozwodzi się nad tym, czy bogactwo jest dobre, czy złe, pokazuje natomiast, że nieroztropna pogoń za materialnym dobrami ogłupia człowieka i odwodzi od jego rzeczywistego celu, którym jest troska o własne zbawienie. Jeszcze raz podkreśla potrzebę rezygnacji z nadmiernego zabiegania o dobra materialne. Dlatego Jezus dalej zachęca: sprzedajcie wasze mienie i dajcie jałmużnę. Podczas gdy ludzie martwiący się okazują brak wiary, ci, którzy nie skąpią jałmużny, wyróżniają się wiarą. Jałmużna jest zatem „miernikiem wiary”. Kto daje jałmużnę, gromadzi sobie równocześnie skarb w niebie. Motywem takiego postępowania jest powołanie chrześcijan do królestwa ich Ojca w niebie. Jezus podsumowuje swoje nauczanie o tym, że należy pokładać ufność w Bogu, a nie w dobrach materialnych: Bo gdzie jest skarb wasz- na ziemi lub w niebie- tam będzie i serce wasze. „Serce” oznacza tutaj centrum życia wewnętrznego człowieka. Jest pewne, że Pan Jezus powtórnie przyjdzie. Nie znamy jedynie czasu, kiedy to się spełni. Jezus poucza uczniów, by czujnie wyczekiwali Jego przyjścia.
Przepasane biodra wyrażają postawę gotowości, która powinna cechować uczniów. „Przepasać biodra” to podnieść sięgającą do kostek dzież i wsadzić jej fałdy za pas, by można było szybciej biegać lub komuś usłużyć. To słownictwo nawiązuje do tego, w jaki sposób Izraelici mieli spożywać posiłek paschalny przed opuszczeniem Egiptu. Drugie polecenie Jezusa o zapalonych pochodniach także nawiązuje do posiłku paschalnego, gdyż posiłek i wyjście miały miejsce w nocy. Dlatego ta noc winna być czuwaniem na cześć Pana dla wszystkich Izraelitów po wszystkie pokolenia. I dlatego uczniowie Jezusa także muszą czuwać, nawet o drugiej, czy o trzeciej straży, to znaczy w środku nocy lub nad ranem. Metafora paschalna wykorzystana do przedstawienia sług oczekujących swego pana jest zgodna z żydowskimi wierzeniami, że mesjasz miał przyjść w porze posiłku paschalnego. Nie dziwi zatem nauczanie, że kiedy pan wraca, przychodzi pora na posiłek, a czuwający wiernie słudzy zasiądą do stołu. Ten obraz nawiązuje do uczty mesjańskiej, gdy zbawieni „zasiądą za stołem w królestwie Bożym”. Zaskakuje natomiast odwrócenie roli w przypowieści, ponieważ pan przychodzi nie po to, by mu służono, lecz by służyć- to znaczy usługiwać tym podwójnie szczęśliwym sługom.
Syn Człowieczy przyjdzie, jednak stanie się to o nieznanej godzinie i dlatego uczniowie muszą być gotowi. Syn Człowieczy zostaje przedstawiony jako złodziej, a gospodarz nie domyśla się godziny jego przyjścia. Jezus zwraca się do Piotra i Dwunastu, bo ich wybrał na przywódców odbudowanego Izraela. I oni, i ci, którzy przyjdą po nich muszą służyć jak wierni szafarze. Sługa, który zaniedbuje swoje obowiązki, zostanie ukarany proporcjonalnie do winy. Ten, kto świadomie nie pełni woli pana, otrzyma wielką chłostę, natomiast ten, kto nie poznał jego woli i nie robi tego, co do niego należy, otrzyma małą chłostę. Innymi słowy, komu wiele powierzono, tym więcej od niego żądać będą.

WITAMY !

Witamy na stronie Parafii św. Piotra Apostoła w Ciechanowie.

Adres parafii:
ul. Wyspiańskiego 25
06-400 Ciechanów
woj. mazowieckie
Dekanat: ciechanowski-zachodni
tel. kom. 798 903 902

e-mail: piotrciechanow@yahoo.pl

NR KONTA PARAFII:
09 8213 0008 2001 0000 0459 0001

Porządek Nabożeństw:
Niedziela: g.7.00, 8.30, 10.00, 13.00, 11.30 (dzieci), 17.00 (młodzież)
Dzień powszedni: g.7.00 i 18.00
Spowiedź: 15 minut przed każdą Mszą św. W niedziele podczas wszystkich Mszy św.
Adoracja Najświętszego Sakramentu:
od poniedziałku do piątku, od g.17:00 do 18:00
I piątek miesiąca:
Msze św. g.7.00, 10.00, 18.00
Spowiedź 30min. przed każdą mszą.
Pierwsza sobota miesiąca:
Msza św. wynagradzająca g.7.00
g.6.30 różaniec
I niedziela miesiąca:
Adoracja Najświętszego Sakramentu po Mszy św. o g.13.00.
Kancelaria parafialna:
Czynna wt.- pt.
g. 7.30-9.00 i g. 16.30-17.35.,
w sobotę g. 7.30-9.00.
W poniedziałek i niedzielę nieczynna.

Skrzynka Intencji
Potrzebujesz wsparcia modlitwą? Skorzystaj z internetowej skrzynki intencji.

Archiwum