Słowo na niedzielę 18 lipca 2021 roku- XVI Niedziela Zwykła
(Jr 23, 1-6; Ps 23 (22), 1b-3a. 3b-4. 5. 6 ; Ef 2, 13-18; Mk 6, 30-34)
Bóg sam ustanowi pasterzy swego ludu. On jest dobrym pasterzem. Chrystus przyszedł, aby zjednoczyć ludzkość. Jezus lituje się nad tłumem, gdyż jest dobrym pasterzem.

Jeremiasz zapowiada karę dla złych przywódców politycznych i religijnych, którzy nie wykazują żadnej troski o powierzony sobie lud. Fragment ten powstał za rządów króla Sedecjasza. Sedecjasz lub Sedekiasz (hebr. Sidkijjahu), właśc. Mattaniasz (hebr. Mattanjahu); ur. 618, zm. po 587 przed Chrystusem. − ostatni władca Judy, panował w latach 597–586 przed Chrystusem. Pasterzami są tu król, książęta, urzędnicy, a więc przodujące warstwy narodu izraelskiego. Lud Boży często nazywany jest trzodą (owcami) Boga. Źli pasterze ludu nie starali się o powierzoną im trzodę, więc Bóg postara się o ukaranie ich za zaniedbania, zadba o odpłatę za niegodziwości ich czynów. Resztę zgromadzi sam Bóg z rozproszenia jako zalążek nowego ludu. Sprowadzi ich do ziemi judzkiej i będą płodni. Bóg sam przystąpi do działania i powoła nowych pasterzy- przywódców. Najpełniejszą realizacją tej obietnicy będzie nadejście potomka z rodu Dawida, który będzie panował jako prawowity król, wprowadzając sprawiedliwe rządy i przynosząc wolność ludowi. W zapowiedzi tej tajemniczej odrośli sprawiedliwej tradycja żydowska i chrześcijańska widziały obietnicę Mesjasza. Ten tytuł Mesjasza ma przypominać, że Bóg przez Niego dokona zbawienia swego ludu i zaprowadzi sprawiedliwość, wiążącą się ściśle z prawdziwym pokojem.

Dawid jako autor psalmu wyraża ufność w Boga i wdzięczność za Jego opieką w momencie prześladowania przez wrogów. Psalmista opisuje działanie Bożej Opatrzności względem niego. Przedstawia najpierw Boga jako dobrego pasterza, który prowadzi swą owieczkę na najlepsze pastwiska i chroni ją od niebezpieczeństw. Obraz Boga jako Pasterza Izraela jest typową dla Starego Testamentu. Ma on ilustrować działanie Boga w stosunku do człowieka. Dobry pasterz troszczy się o paszę, wodę i miejsce odpowiednie dla spoczynku. Przy rzadkiej sieci studzien na Bliskim Wschodzie trzoda musi przebywać długą drogę, aby się dostać do źródła, i może tam tylko krótko przebywać, ponieważ trzeba zrobić miejsce następnym. Normalnie pasterze w Palestynie przechodzą z miejsca na miejsce, chcąc znaleźć trochę trawy dla swojej trzody. Na takiej drodze trafia się dzikie zwierzę lub rozbójnik, dlatego stróż nosi kij u boku i laskę pasterską, aby mógł się obronić. Następnie ukazuje Boga jako gościnnego gospodarza, który zaprasza gościa (owieczkę) do suto zastawionego stołu, bierze go w obronę przed jego wrogami, namaszcza głowę oliwą i napełnia kielich . Oliwa na Bliskim Wschodzie służyła do ochrony skóry przed jej pękaniem w czasie letnich skwarów. Kielich jest stale pełny. Wino zmieszane z wodą orzeźwia gościa. W Jego domu owce znajdują wodę, życiodajny pokarm i odpoczynek. Cały psalm jest nasycony uczuciem szczęścia i radości człowieka, który poczytuje sobie za największą łaskę,
że może obcować z Bogiem. Dawid ukazując Boga jako pasterza korzysta z tego, że w Izraelu często stosowano taką nazwę wobec władców i przywódców ludu. Izrael od początku tę nazwę odnosił jednak do swego Boga Jahwe. Jako pasterz Bóg prowadzi człowieka, który Mu wiernie służy prawymi drogami przez życie. Czyni to przez wzgląd na swoje Imię, czyli dla swojej chwały i zbawienia człowieka.

Św. Paweł w drugim rozdziale mówi o powołaniu chrześcijan ze śmierci do życia. Przedstawia położenie pogan i Żydów przed odkupieniem. Poganie byli umarli na duchu z powodu grzesznego sposobu życia, które wiedli pod wpływem szatana. Żydzi też popełniali najrozmaitsze grzechy, przez co ściągali na siebie gniew Boga. Sytuacja uległa całkowitej zmianie po odkupieniu. Źródłem tej zmiany jest miłosierdzie, i wielka miłość okazana przez śmierć Jezusa na krzyżu. Dzięki niej grzesznicy przeszli ze śmierci duchowej do życia duchowego z Chrystusem. Odkupieni grzesznicy stali się uczestnikami chwały Chrystusa. Ta przemiana dokonuje się mocą nadprzyrodzonej wiary, którą Bóg daje człowiekowi, żądając nowego, godnego boga życia. Widocznym znakiem Bożego działania jest fakt, że poganie, którzy niegdyś byli daleko od Boga, przez ofiarę Chrystusa zbliżają się do Niego. Poganie w okresie przed nawróceniem (w tym czasie) nie mieli żadnego związku z Chrystusem (żyliście bez Chrystusa). Żydzi czekali na Mesjasza i posiadali już z Nim łączność. Poganie nie byli objęci przymierzem, nie otrzymali objawienia zawierającego obietnicę zbawienia. Nie mieli żadnej nadziei, która opierała się na obietnicy Bożej. Nie mieli łączności z jedynym, prawdziwym Bogiem, byli oddani nie Bogu, ale światu. Wymienienie braków pogan pozwala Pawłowi podkreślić bogactwo łaski, jakie oni teraz otrzymali dzięki Chrystusowi- dzięki Jego Krwi, która stanowi cenę odkupienia grzechów, są oni blisko Boga i należą do Jego ludu. Poganie stają się więc bliscy Bogu i są wezwani do tworzenia wspólnoty z Nim w Jezusie Chrystusie. Nawrócona wspólnota Izraela i nawróceni poganie stanowią jedność, gdyż Chrystus zniósł między nimi wszelkie podziały. Wszyscy nawróceni otrzymują także miano współobywateli świętych- co oznacza, że Bóg udziela im łask koniecznych do wypełnienia ich powołania do świętości. Dzięki łączności z Chrystusem wierzący są wprowadzeni do domu Boga, ale także sami stają się domem, gdzie mieszka Bóg. Świątynia, podobnie jak dom, symbolizuje społeczność zbawionych, która wzrasta i rozwija się dzięki Chrystusowi.

Ewangelista Marek opisuje w tym rozdziale dwa nowe wydarzenia ukazujące moc Chrystusa. Po powrocie z pracy misyjnej uczniowie zdali sprawę Jezusowi ze swej działalności i od razu wpadli w wir nowej pracy-nie mieli nawet czasu, żeby coś zjeść. Próba znalezienia odpoczynku nie powiodła się. Lud pociągnął za udającą się na pustynię grupą i czekał tam na słowa Jezusa, który nauczał o wielu rzeczach. Ulitował się nad nimi, jawi się tu jako prawdziwy dobry pasterz. Zawsze lituje się, gdy widzi przed sobą potrzebującego człowieka. Tym razem otacza Go tłum, lud, odczuwający przede wszystkim głód słowa. Dlatego Jezus go naucza i to bardzo długo.

Słowo na niedzielę 25 lipca 2021 roku- XVII Niedziela Zwykła
(2 Krl 4, 42-44; Ps 145 (144), 10-11. 15-16. 17-18; Ef 4, 1-6; J 6, 1-15)
Bóg przez Elizeusza rozmnaża chleb. Otwiera swą rękę, karmi nas do syta. Paweł wzywa chrześcijan by usiłowali zachować jedność. Jezus rozmnaża chleba i karmi tłum do syta.

Rozdział czwarty Księgi opisuje cuda proroka Elizeusza. Najpierw Elizeusz pomaga ubogiej wdowie z dwójką synów. Rozmnaża oliwę, by mogła ją sprzedać i zapłacić dług , który miała po śmierci męża. Następnie przebywa w gościnie u Szunemitki, której prorokuje, że za rok będzie miała syna, choć przez całe życie była bezpłodna. Gdy jej syn podrósł, dostał udaru słonecznego i umarł. Kobieta wyruszyła do Elizeusza, by błagać go o pomoc. Elizeusz udaje się z kobietą do jej domu i tam wskrzesza jej syna. Po tym wydarzeniu Elizeusz wrócił do Gilgal, gdzie panował wielki głód. Grupa proroków ugotowała zupę, która była zatruta. Elizeusz wrzucił trochę mąki do zupy i nie było w niej już nic zatrutego. Dzisiejsze czytanie ukazuje nam kolejny cud dokonany ręką Bożą za przyczyną Elizeusza. Do niego to przychodzi pewien człowiek, który przyniósł chleb z pierwocin- chleb kwaszony z nowej mąki, który ofiarowywano dla Boga Jahwe w Święto Tygodni. Przyniósł także zboże w kłosach – czyli snop zboża dla Boga Jahwe, który ofiarowywano w Święto Maccot- Święto Chlebów Przaśnych. Elizeusz nakazuje mu, by te chleby rozdzielił pomiędzy stu ludzi. Gdy ten ma wątpliwości, że jest tych chlebów za mało, Elizeusz mu odrzekł, że Bóg powiedział, iż wystarczy tych chlebów , by się najedli do syta oraz, że pozostawią z tego jeszcze resztki. Wypełniło się wszystko, co Pan powiedział do Elizeusza- najedli się do syta i pozostały jeszcze resztki.

Psalm jako hymn, powstał po niewoli babilońskiej, która trwała od 586 do 538 roku przed Chrystusem. Ma układ alfabetyczny i wychwala Boga za Jego wielkość, królowanie na świecie i wierność. Psalmista na samym początku zaznacza, że Bóg jest Królem wszechświata, przewyższającym swoją naturą wszelkie stworzenia. Dlatego cały świat jest zobowiązany do wysławiania Jego wielkości. Według autora pierwszym motywem uwielbienia Boga jest Jego wielkość. Bóg jest nieskończenie wielki, co przejawia się w Jego działalności, w objawieniu się Jego majestatu, w Jego cudach. Dlatego lud Izraelski głosi stale chwałę Jego dobroci i łaskawości. Psalmista łączy pojęcia: wielkości z dobrocią i łaskawością. Tym sposobem wyraża wiarę w Boga, który posiada siłę stwórczą, ujawniającą się w utrzymywaniu świata. Dobroć Boga ujawnia się w potędze Jego działania na świecie. Z tych powodów można Boga nazwać Ojcem, gdyż jest stale gotowy udzielać pomocy każdemu, kto jej potrzebuje. Specjalnie jednak troszczy się o człowieka bogobojnego, który szczerze prosi o pomoc w nieszczęściu. Psalm sławi Boga bliskiego, który zawsze ma ręce otwarte dla potrzebujących i uszy stale nastawione na wołanie ubogich. Potędze tego Boga poddane są wszystkie mocarstwa ziemi. Jeśli jednak nie będą oparte na Nim, popadną w ruinę.

Apostołowi Pawłowi zależało na tym, aby w Kościele praktycznie była realizowana jedność. Prosi zatem odbiorców listu, aby postępowali w sposób godny powołania, to znaczy praktykowali cnoty, które ułatwiają życie wspólnotowe. Są to: pokora; łagodność; cierpliwość i wzajemna wyrozumiałość, którą dyktuje miłość –agape- i pokój zapewniający jedność Ducha. Wezwanie do jedności Paweł uzasadnia ważnymi racjami. Posługuje się przy tym formułą wiary, którą wypowiadali katechumeni przy obrzędzie chrztu. Formuła ta składała się z trzech wierszy: Jest jedno Ciało tzn. Kościół, złożony z bardzo wielu i różnych członków, a mimo to stanowiący organiczna całość, jedność; jeden Duch-Duch Święty, będący duszą Kościoła; jest tylko jedna nadzieja, którą daje wasze powołanie. Wierni włączeni przez chrzest do Kościoła żyją nadprzyrodzoną nadzieją osiągnięcia chwały w niebie. Nadzieja łączy ich we wspólnym dążeniu do Ojca; jest tylko jeden Pan (Kyrios)- czyli Chrystus; jedna wiara. W teologii św. Pawła wiara oznacza dokonany pod wpływem łaski akt woli człowieka, przyjmującego objawione prawdy Boże. To ostatnie znaczenie posiada jedna wiara tutaj; jeden chrzest, sakrament, który „wszczepia” w Chrystusa i włącza w Jego Ciało Mistyczne (Kościół). Jeden Bóg i Ojciec- jest najważniejszym źródłem jedności, bo rozciąga swą władzę nad wszystkimi ludźmi, którzy pod wpływem łaski spełniają Jego wolę i służą Jego planom (przez wszystkich i we wszystkich) i jako Ojciec ich jednoczy. Zwrot: jeden Bóg przypomina dobrze znaną wśród ludu wybranego formułę wyznania wiary monoteistycznej- Szema Izrael. Paweł nawiązuje do niej , powtarza ją i uzupełnia słowami: Ojciec wszystkich.

Jezus uzdrowił w Jerozolimie człowieka sparaliżowanego od trzydziestu ośmiu lat. Teraz opuszcza Judeę i przybywa z uczniami nad Jezioro Galilejskie ( Tyberiadzkie). Jak Mojżesz na pustyni otrzymał od Boga mannę dla ludu, tak Jezus otrzymuje od Ojca chleb i ryby w ilości przewyższającej potrzeby pięciu tysięcy ludzi. Rozmnożenie przez Jezusa pięciu chlebów określone jest przez ewangelistęa) Jana jako znak. Celem tego znaku ma być narodzenie się wiary w uczestnikach tego wydarzenia. Rozmowa Jezusa z uczniami, Filipem i Andrzejem, pokazuje z jednej strony, jak trudna jest sytuacja, a z drugiej strony, że Jezus ma gotowe rozwiązanie, które zna, i jest pewien, że je zrealizuje. Znak ten ukazuje więc, kim jest Jezus: Bogiem, którego wiedza i moc przekraczają ludzkie ograniczenia. Filip i pozostali uczniowie otrzymali lekcję: Bogu przynosi chwałę uznanie przez nich działania Jego mocy. Modlitwa dziękczynna nad chlebami jest zasadniczą czynnością, przez którą Jezus dokonuje cudu. Modlitwa przed posiłkiem, wyrażająca wdzięczność Bogu Stwórcy za dary, jakimi karmi ludzi, jest typowym zachowaniem religijnego Żyda. Nie jest to gest nadzwyczajny. Zaskakujące są efekty tej modlitwy, bo na skutek jej wysłuchania Jezus daje chleb zgłodniałym tłumom. Jezus występuje więc w roli, jaka według Starego Przymierza była właściwa Bogu. W opisie tym uczniowie nakazują usiąść ludziom na trawie i zbierają resztki jedzenia. Nie oni jednak, ale sam Jezus rozdaje żywność zgłodniałemu tłumowi. Ten znak ukazuje wyraźnie, kim jest Jezus. Jako prorok Jezus miałby zostać ogłoszony królem. Jest to aluzja odwołująca się do Mojżesza, który nakarmił lud na pustyni manną z nieba. W czasach Jezusa Mojżeszowi przypisywano bowiem tytuł króla ze względu na jego przywódczą rolę.

WITAMY !

Witamy na stronie Parafii św. Piotra Apostoła w Ciechanowie.

Adres parafii:
ul. Wyspiańskiego 25
06-400 Ciechanów
woj. mazowieckie
Dekanat: ciechanowski-zachodni
tel. 23 673 85 52
e-mail: piotrciechanow@yahoo.pl

NR KONTA PARAFII:
09 8213 0008 2001 0000 0459 0001

Porządek Nabożeństw:
Niedziela: g.7.00, 8.30, 10.00, 13.00, 11.30 (dzieci), 17.00 (młodzież)
Dzień powszedni: g.7.00 i 18.00
Spowiedź: 15 minut przed każdą Mszą św. W niedziele podczas wszystkich Mszy św.
Adoracja Najświętszego Sakramentu:
od poniedziałku do piątku, od g.17:00 do 18:00
I piątek miesiąca:
Msze św. g.7.00, 10.00, 16.30, 18.00
Spowiedź 30min. przed każdą mszą.
Pierwsza sobota miesiąca:
Msza św. wynagradzająca g.7.00
g.6.30 różaniec
I niedziela miesiąca:
Adoracja Najświętszego Sakramentu po Mszy św. o g.13.00.
Kancelaria parafialna:
Czynna wt.- pt.
g. 7.30-9.00 i g. 16.30-17.35.,
w sobotę g. 7.30-9.00.
W poniedziałek i niedzielę nieczynna.

Skrzynka Intencji
Potrzebujesz wsparcia modlitwą? Skorzystaj z internetowej skrzynki intencji.

Archiwum