Słowo na niedzielę 1 marca 2026 roku- II Niedziela Wielkiego Postu; Ad Gentes
( Rdz 12,1-4a; Ps 33(32), 4-5.18-19. 20 i 22; 2 Tm 1, 8b-10; Mt 17,1-9)
Bóg kocha ludzi i powołuje ich do służby. Obiecuje łaskę i błogosławieństwo w zamian za wiarę. W Chrystusie daje nam Zbawienie i życie wieczne. Bóg objawia się człowiekowi w Słowie i w swoim Synu.
Powołanie Abrama i danie mu obietnic oznacza, że Bóg kontynuuje plan zbawienia człowieka. Przez tego człowieka i jego ród wszyscy ludzie mają otrzymać Boże błogosławieństwo. Bóg obiecuje Abramowi ziemię, potomstwo, błogosławieństwo i sławę. Abram ma się stać błogosławieństwem dla innych ludzi. Nie chodzi tutaj o jego pośrednictwo, ile o to, że jest on wzorem postawy człowieka wiary wobec Boga. Abram nie kwestionuje słów Boga i nie stawia Mu pytań, które byłyby oznaką niedowierzania. Posłusznie i z wielką ufnością udaje się do miejsca wskazanego przez Boga i traktuje Go jako Przewodnika i Opiekuna. Najtrudniejsza obietnica do przyjęcia i uwierzenia, że się spełni, jest obietnica wielkiego narodu. Abram ma 75 lat i nie posiada potomstwa. Postawa posłuszeństwa Abrama zostanie nazwana wiarą. W wybraniu Abrama można dostrzec zapowiedź misji Syna Bożego, Jezusa Chrystusa i Kościoła. Jezus jest bowiem jedynym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi i tylko przez Niego Bóg zbawia. Kościół natomiast, jako wspólnota wiary wywodząca się od Chrystusa, stwarza warunki do przyjęcia Jezusa jako jedynego Pana i Zbawiciela.
Psalm alfabetyczny, w którym każdy wiersz zaczyna się od następnej litery alfabetu hebrajskiego. Z okazji jakiejś uroczystości wychwala Boga jako Stwórcę i Pana historii. Przedstawia Go jako prawego i sprawiedliwego, który wypełnia obietnice dane człowiekowi (Abramowi)- udziela swojej łaski. Całość psalmu ujęta jest w obraz „miłości” Boga wobec świata. Pojawia się cały szereg wyrazów o podobnym znaczeniu: „wierność”, „łaskawość i serdeczność”, bowiem każdy czyn Boży tchnie „wiernością” względem Jego przymierza ze swoim ludem. Ta „wierna miłość” Boga okazała się w historii zbawienia świata. Słowo Boże jest wszechmocne; okazało się to na początku świata. Do stworzenia nieba i jego zastępów Ono tylko wystarczyło. Język hebrajski nie odróżniał „słowa” od „czynu”. Cały psalm ma na celu uwielbienie „Słowa” tchnącego „wierną miłością”. Akt stworzenia jest czynem Bożej miłości. „Słowo” pełne „miłości” jest podobne do światła słonecznego, które dosięga swoim żarem wszystkich. Nikt przed nim nie ucieknie. Jeśli Bóg Słowem stworzył świat, to wszyscy powinni odznaczać się bogobojnością, poddając się Jego prawu. Każdy, kto je wypełnia staje się świątynią Ducha Świętego, który jest pocieszycielem i obrońcą. Następnie autor wychwala wszechwiedzę Boga. Bóg „mieszka” w swoim pałacu, ale równocześnie przenika myśli ludzkie i nic się przed Nim nie ukryje. On jest w świecie realną siłą. Wszelka potęga naturalna nie zdoła zniszczyć planu Bożego. Psalmista twierdzi, że Bóg zdoła wyratować oddanych sobie wiernych. Zsyła swoje błogosławieństwo na tych, którzy w Niego wierzą i oddają Mu należną chwałę i cześć. Ukazuje Boga troszczącego się o człowieka, o jego zbawienie i zaspokojenie jego codziennych potrzeb. Zachęca do trwania w Bogu- do wiary w Niego, a otrzymamy w zamian łaskę Bożą, Jego błogosławieństwo, a On sam będzie dla nas pomocą i tarczą.
Paweł pisze list do Tymoteusza, którego nazywa swoim dzieckiem. Dziękuje Bogu za jego wiarę, którą zaszczepiła w nim babka i matka, a więc środowisko rodzinne. Pokazuje w ten sposób, że rodzice i wychowawcy chrześcijańscy mają być pierwszymi nauczycielami wiary, dając przykład życia zgodnego z nauką Jezusa. Dochodząc do kresu swojego życia św. Paweł zostawia Tymoteuszowi zadanie, które ma wypełnić. Jest nim głoszenie Ewangelii- Dobrej Nowinie o Zbawieniu w Jezusie Chrystusie. Jezus przyszedł na świat, by ludzie mogli być zbawieni. Wielkim owocem zbawienia jest zniszczenie śmierci i ukazanie blasku życia i nieśmiertelności. Do korzystania z owoców zbawienia jesteśmy wezwani przez Boga świętym powołaniem do wiary. To powołanie jest darem Bożym, danym nam przed wiekami w Chrystusie Jezusie. Skoro zbawienie jest niezasłużonym przez nas darem, jedyną właściwą postawą, jaką możemy wobec tego daru przyjąć, jest otwarcie się i przyjęcie tej łaski z wielką wdzięcznością.
Przemienienie Jezusa było przede wszystkim teofanią, czyli objawieniem się Boga. Ciało Jezusa, choć jeszcze śmiertelne, zaczęło promieniować blaskiem Bożej chwały. Obłok w Piśmie Świętym jest widzialnym znakiem obecności Boga pośród swojego ludu. Mojżesz i Eliasz, którzy towarzyszą Jezusowi są znakiem czasów ostatecznych. Uosabiali oni Prawo i Proroków. Ich obecność przy Jezusie potwierdza, że przyszedł On wypełnić zapowiedzi Pisma, a w szczególności te dotyczące męczeńskiej śmierci i Zmartwychwstania. Przemienienie było przygotowaniem do etapu cierpienia i poniżenia Jezusa aż do śmierci. Centralnym momentem Przemienienia był głos z nieba. Bóg Ojciec wyjaśnił, że Jezus jest nie tylko oczekiwanym Mesjaszem, ale i Bogiem, którego należy słuchać. Na te słowa uczniowie upadli na twarz i oddali Bogu cześć. Apostołowie na górze Przemienienia widzieli chwałę Jezusa i doświadczyli rzeczywistej obecności Bożej.