Słowo na niedzielę 11 stycznia 2026 roku- Święto Chrztu Pańskiego
(Iz 42,1-4.6-7; Ps 29(28),1b-2.3ac-4.3b i 9b-10; Dz 10,34-38; Mt 3,13-17)
Bóg powołuje do działania Sługę Pańskiego- Mesjasza (Chrystusa). Bóg jest pełen mocy i porównywany do burzy. Realizuje plan zbawienia i przez Piotra głosi Ewangelię poganom. Jezus jest umiłowanym Synem Boga, Mesjaszem namaszczonym przez Ducha Świętego.
Pierwsza z czterech pieśni o słudze Pana rozwija myśl o władzy Boga nad historią. Bóg nie jest obojętny na wołanie cierpiących, ale odpowiada im, posyłając swojego sługę, który ich wyzwoli. Prorok zaznacza przy tym, że sługa Pana przychodzi nie tylko ze względu na Boży lud, ale także dlatego, aby oświecić wszystkie narody. Księga proroka Izajasza nie precyzuje, kim jest ten sługa, o którym mówi w tej pieśni. Bóg przedstawia uroczyście swego Sługę jako osobę będącą w szczególnie bliskim z Nim związku. Sługa jest Jego wybranym i umiłowanym, w którym znajduje On upodobanie, na niego wylał swego Ducha i dzieło jego popiera swym Boskim autorytetem. Zadanie Sługi polegać będzie przede wszystkim na ogłoszeniu i rozpowszechnieniu prawa Bożego, całokształtu zasad religii i objawienia nie tylko wśród narodu izraelskiego, ale i wśród innych pogańskich narodów. Bóg pragnie, by te narody przyjęły to Prawo, a więc nawróciły się do prawdziwego Boga. Następnie Izajasz podkreśla łagodność Sługi. Będzie wypełniał swe posłannictwo w cichości i szczególnej trosce o ludzi bliskich załamania, dla których nadzieja wygasła i ogarnia ich rozpacz. Sługa Pana ma wypełnić zadanie misyjne i apostolskie. Utrwali Prawo Boże na całej ziemi nie bacząc na przeszkody i ogrom trudów. Odległe kraje wyglądają z utęsknieniem prawdy, którą Sługa im przyniesie i wśród nich utrwali. Bóg mówi do swojego Sługi wobec narodów, podkreślając jednocześnie swoją wszechmoc. Zadanie Sługi ma najpierw dotyczyć Narodu Izraela, a z drugiej strony narodów pogańskich. Bóg przeznaczył Sługę na to, by był pośrednikiem Nowego Przymierza między Bogiem a Izraelem. Narodom pogańskim zaniesie On światło Bożej prawdy, a nawet sam będzie dla nich światłością. Nawrócenie pogan przedstawia Izajasz obrazowo. W chwili obecnej są jak gdyby ślepi, uwięzieni, pogrążeni w ciemności błędów i grzechu, ale dzięki Słudze odzyskają wzrok duszy, wybawienie i światłość prawdziwej wiary. Tradycja Kościoła ten tytuł Sługa Pański odnosi do Mesjasza-Chrystusa.
Psalm jest hymnem na cześć Boga, Jahwe (JHWH) , którego imię w jedenastu wierszach występuje aż 18 razy. W głównej części psalmu, gdzie Bóg, Jahwe ujawnia się w burzy jest umieszczony symbol walki z wrogami ludu Bożego, mieszkającego na terenie Ziemi Obiecanej. Burza nadchodzi nagle od Morza Śródziemnego, przechodzi przez górzysty teren Palestyny i kończy się na Pustyni Arabskiej. Najgroźniejsza okazuje się na morzu, w górach Libanu i na pustyni w południowej Palestynie. Ten obraz przywodzi psalmiście na myśl Boga rządzącego całym światem i wszystkimi jego żywiołami. Psalmista nie podaje pełnego opisu burzy. Ogranicza się tylko do grzmotu ( a raczej błyskawicy). Działanie burzy, grzmoty i pioruny przedstawia psalmista jako przejaw potęgi i majestatu Boga, który siedzi na niebieskim tronie. Głos Boga nazywany jest grzmotem. Powtarzany jest siedmiokrotnie, wskutek czego naśladuje następujące po sobie uderzenie grzmotów. Psalm zaczyna się od wezwania do aniołów, aby oddawali hołd Bogu, uznając Jego wszechmoc i upadając przed Nim na twarze. Według autora, Bóg objawia się w potędze natury. Postawa aniołów ma być wzorem dla narodów i zachętą, aby i one uznały Boga swoim Panem, oddając Mu pokłon w kulcie, czyli uznając Jego władztwo nad sobą. Obraz ten przypomina obowiązek wszystkich dzieci Bożych, które uznają w Bogu swojego Pana, poddają się Jego władaniu. Tym bardziej autor odnosi to do wrogów Boga. Grzmot nie jest obrazem nienawiści Boga. Na Bliskim Wschodzie łączono z nim opady deszczu, który sprowadzał ze sobą wzrost urodzaju. Obrazy Boga działającego w burzy były w historii Izraela złączone z pomocą jego Władcy. Góry Libanu na północy Palestyny były często uważane za siedziby bogów. Cedry Libanu są symbolem pychy człowieka, nie chcącej poddać się Bogu. Nieszczęścia stale spadały na Izraela z północy, Szirion (Sirion) był inną nazwą Hermonu, części Libanu. Wszystko, co swoją trwałość przypisuje sobie samemu jako źródłu wielkości i nie chce uznać władztwa Bożego nad sobą, będzie drżeć jak przestraszony bawół, bowiem wobec Boga nie ma niezniszczalnej potęgi. Wszystko, co nie chce uznać Bożego władania nad sobą, zostanie zdruzgotane. Według psalmisty, Bóg jest nie tylko wielkim sędzią świata, ale także pokojowym władcą, który udziela siły swojemu ludowi. W chwilach trudnych wierni uciekali się do Niego, wiedząc, że jeżeli człowiek opiera się na sobie samym, to wcześniej czy później upadnie. Taki koniec czeka zarozumialca. Jedynie Boga nie dosięgną żadne kataklizmy, Boga, który siedzi na tronie, jak to psalmista obrazowo przedstawia, nad wielkim potopem. Tylko Jemu samemu można zaufać. Wśród wszystkich zmian na ziemi Pan pozostaje wiecznie niezmienny w swym majestacie. Hymn kończy się życzeniem błogosławieństwa Boga dla swego narodu. Psalm ten był śpiewany w ostatni dzień Święta Szałasów.
Św. Łukasz autor Dziejów Apostolskich w tym fragmencie przedstawia mowę świętego Piotra w domu Korneliusza – poganina, setnika rzymskiej kohorty (oddziału żołnierzy liczącego od 500-1000 żołnierzy).Pierwsza mowa Piotra ma charakter katechezy. Unika w niej cytatów biblijnych ze Starego Testamentu, które są dla tych ludzi nieznane i niezrozumiałe. Niektóre fakty Piotr musi dokładniej wyjaśnić, gdyż nie znają słuchacze Bożego planu zbawienia. Na samym początku mówi o nowej relacji między Bogiem a ludźmi i stawia Izraela na równi z innymi narodami. Mówi, że Bóg powołał do zbawienia wszystkich ludzi dobrej woli. Nie podkreśla tutaj wybrania Izraela, ale wskazuje na fakt, że Jezus jest Panem wszystkich i że Jego pokój jest darem dla każdego człowieka. Używa tytułu Pan, gdyż do pogan to lepiej przemawia niż tytuł Chrystus- Mesjasz. Św. Piotr w swojej mowie bardziej akcentuje czyny Jezusa niż Jego słowa. Przedstawia Go jako idącego do Jerozolimy, aby tam umrzeć na drzewie krzyża, ale Bóg Go wskrzesił trzeciego dnia. Świadkami tych wydarzeń są apostołowie. To dzięki Chrystusowi i Jego dziełu świat jest zbawiony. Jezus także daje uczniom polecenie, aby nauczali, że Bóg ustanowił Go jedynym Zbawicielem wszystkich ludzi, którzy w Niego uwierzą. W domu Korneliusza powtarza się to, co miało miejsce w Wieczerniku: uwielbienie Boga i otrzymanie daru języków. Dla Piotra stanowi to potwierdzenie, że Bóg chce, aby otworzył drzwi Kościoła dla pogan, dla ludzi dobrej woli. W domu Korneliusza udzielono po raz pierwszy chrztu poganom i zostali oni napełnieni Duchem Świętym.
Jan Chrzciciel zapowiadał, że zbliża się Pan, ktoś większy od niego. Właśnie nadszedł ten dzień. Centralnym momentem działalności Jana Chrzciciela jest chrzest Jezusa. Jezus przybył nad Jordan i chciał przyjąć chrzest od Jana. Jan sprzeciwił się- sam chciał przyjąć chrzest od Jezusa i przez to Go wywyższyć. Jezus był świadom swojego mesjańskiego posłannictwa, dlatego mówi o wypełnieniu powinności (sprawiedliwości), czyli o wykonaniu (wypełnieniu) Bożego planu zbawienia, objawionego w Piśmie. Chrystus nie potrzebował oczyszczenia w wodach Jordanu, gdyż był bez winy. Wziął jednak na siebie grzechy ludzi, jako cierpiący Sługa Pana z proroctwa Izajasza. Rozmowa Jezusa z Janem wykazuje, że Chrystus identyfikuje się ze swoim ludem, czyli dobrowolnie wybiera największe uniżenie- jedność z grzesznikami aż po śmierć, która jest skutkiem popełnionego grzechu. Bezgrzeszny Jezus został ochrzczony razem ze swoimi grzesznymi rodakami, ale natychmiast wyszedł z wody, co wskazuje na to że, nie wyznawał On żadnego grzechu, jak to czynili inni ludzie. W opisie chrztu występują trzy znaki czasów mesjańskich, zapowiedziane przez proroków: otwarcie się nieba (Iz 6,1; 63,19b ; Ez 1,1); zstąpienie Ducha Świętego (Sdz 6,34; Iz 11,1-5); głos z nieba (Pwt 4, 10-12; Ez 1,28b). Rozwarcie się nieba, Duch Boży zstępujący jakby gołębica i głos odzywający się z nieba wprowadzają Jezusa w mesjańskie posłannictwo. Otwarcie się niebios oznacza początek nowych czasów, epoki łask Bożych i działania Jezusa kierowanego Duchem Świętym. Mateusz w swoim opisie nawiązuje do wizji proroka Izajasza o „słudze Pańskim”, który obdarowany został wielkimi łaskami Bożymi, aby ich udzielać ludziom. Podczas chrztu Jezusa, Bóg przemówił do Niego. Na tę wypowiedź składają się trzy cytaty ze Starego Testamentu: Ten jest moim Synem( to jest mój Syn umiłowany)-(Ps 2,7)- używana na starożytnym Wschodzie formuła adopcji; jest to proklamacja Bożego synostwa Jezusa; umiłowany ( Rdz 22.2.12.16)- tytuł, który oznacza, że Jezus jest jedynym Synem Bożym; Jego sobie upodobałem (w którym mam upodobanie) (Iz 42,1)- słowa o cierpiącym Słudze Pana. Opowiadanie o chrzcie Jezusa potwierdza, że Jezus jest umiłowanym Synem, który został namaszczony przez Ducha Świętego jak Mesjasz, otrzymał moc, mądrość i świętość potrzebną do wypełnienia misji- Męki i Śmierci, które są ujęte w Bożym planie zbawienia wszystkich ludzi.