Słowo na niedzielę 18 stycznia 2026 roku- II Niedziela Zwykła
(Iz 49,3.5-6; Ps 40(39),2ab i 4ab.7-8a.8b-10; 1 Kor 1,1-3; J 1,29-34)
Sługa Boży- Mesjasz- jest światłością dla pogan, aby zbawienie dotarło aż do krańców ziemi. Paweł jest apostołem Jezusa Chrystusa. Duch Święty spoczął na Jezusie- Synu Bożym. Jezus przyszedł, aby pełnić wolę Bożą.
Izrael został wezwany, aby być sługą Pana i objawiać Jego chwałę. Przez świadectwo życia zgodnego z Bożą nauką, naród wybrany miał ukazywać światu mądrość Bożego Prawa. Izrael nie okazał się jednak wystarczająco wierny. Bóg powołuje więc i posyła innego sługę, który otrzymuje misję pojednania z Nim zagubionego ludu oraz zaniesienia zbawienia całemu światu. Ten sługa odnowi dzieło Mojżesza, przez którego Bóg wprowadził Izraela do Ziemi Obiecanej i rozdzielił między plemiona ziemię pogan. Powołanie Sługi ma na celu przede wszystkim wsławienie Boga, objawienie i powiększenie Jego chwały. Pierwszym zadaniem Sługi jest praca nad Izraelem. Chodzi o jego powrót w znaczeniu dosłownym, o scalenie i zjednoczenie narodu i sprowadzenie rozproszonych z odległych krain. Oprócz tego chodziło też o duchowy powrót narodu do Boga, jego nawrócenia- przyprowadzenie do Boga, skupienie wokół Boga. Sługa zgromadzi najpierw ocalałą Resztę i „rozproszone owce Izraela”, które schodzić się będą ze wszystkich stron świata. Sługą Boga jest Mesjasz.
Psalm 40 jest złożony z dwóch części: hymnu i lamentacji. Pierwsza część Psalmu jest pieśnią dziękczynną za ocalenie. Autor opowiada historię wyratowania go od dna zagłady „brudu i błota”, pod czym kryje się pojęcie Podziemia. Widocznie psalmista był ciężko chory i spodziewał się śmierci, ale Bóg wyratował go, aby stąpał po twardym gruncie. „Opoka” (skała) jest symbolem pomocy Bożej, konsekwencją jest stwierdzenie: „me kroki umocnił”. Owocem działania Bożego jest „nowa pieśń”, jako hymn dziękczynny za ocalenie. Działanie Boże, które miało na celu wyratowanie psalmisty od śmierci, miało tak doniosłe znaczenie dla wszystkich wiernych, że autor był w stanie pobudzić wielu do ufności w Panu (bogobojności). W kolejnych wersetach psalmista omawia sprawę posłuszeństwa Bogu. Autor nie potępia kultu zewnętrznego (krwawe ofiary), a raczej uznaje jego zbędność. Według psalmisty do odpuszczenia grzechów potrzebna jest skrucha. W dziękczynieniu należy publicznie uwielbiać Boga za otrzymana łaskę. Bóg nie zadowoli się materialną ofiarą ze zwierząt. Autor ma ucho otwarte na głos Boga i mówi: „Oto idę” na znak gotowości pójścia za Bogiem. Taką ofiarą miłą Bogu jest on sam. W sercu psalmisty żyje miłość do Bożych przykazań, a to jest już ofiarą serca. W ramach posłuszeństwa Bogu mieści się także i uwielbienie Go „na wielkim zgromadzeniu”, aby wszyscy wspólnie chwalili Pana za Jego wyświadczone dobrodziejstwa. Dobroć Bożą należy głosić wszystkim, aby majestat Boga był znany na całym świecie. Jest to akt wiary, w którym uznajemy władzę Bożą nad nami i naszą zależność od Niego. Nie jesteśmy bowiem istotami zupełnie niezależnymi, gdyż wszystko zawdzięczamy Bogu. Ofiary materialne składane Bogu są tylko symbolami, które nie mają znaczenia bez ofiary serca.
„Apostoł” to tytuł, który Paweł często sobie przypisuje. Nazwa ta oznacza wysłannika i reprezentanta Chrystusa, który przemawia w Jego imieniu. Apostolat jest rezultatem wyboru i powołania przez Boga. Drugim określeniem jest „brat”, które odnosi się do członka wspólnoty chrześcijańskiej. Tak nazywa Sostenesa- współpracownika i prawdopodobnie swojego sekretarza. Paweł pisząc ten list do Koryntian, nazywa ich uświęconych w Jezusie Chrystusie i powołanych do świętości- dosłownie: powołani święci. To określenie „święci” w listach św. Pawła jest używane w odniesieniu do wierzących chrześcijan. W Starym Testamencie ten tytuł przysługiwał narodowi wybranemu i oznaczał izolację od środowiska pogańskiego oraz przynależność do Boga. W Nowym Testamencie świętym ludem Bożym są wszyscy wierzący w Chrystusa, zarówno Izraelici, jak i poganie. Kościół w Koryncie jest częścią wielkiej wspólnoty ludu, który należy do Pana. Tytuł „Pan” nadaje Paweł wywyższonemu Chrystusowi, co jest odpowiednikiem hebrajskiego „JHWH”, a więc Boskiej godności Chrystusa. Następnie Paweł pozdrawia Koryntian i życzy im Bożej łaski i pokoju. Nawiązuje w ten sposób do panujących w tamtych czasach zwrotów grzecznościowych. Izraelici życzyli sobie pokoju, Grecy radości, a Rzymianie zdrowia. „Łaska”- oznacza życzliwość Boga i Jego dary, a „pokój”- szczęście oraz spokój duszy pojednanej z Bogiem przez Jezusa.
Jan Chrzciciel składa świadectwo wobec wszystkich zebranych: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To On jest Tym, o którym powiedziałem: „Za mną idzie Mąż, który już przede mną się pojawił, bo był wcześniej niż ja”. Ja przyszedłem po to, aby On został objawiony Izraelowi”. Słowo grzech użyte w liczbie pojedynczej opisuje niewiarę ludzi, ich błądzeniu, chybieniu celu życia, obojętność lub wrogość względem Boga. Baranka składano w ofierze w celu przebłagania Boga, usprawiedliwienia się przed Nim, pojednania z Nim. Bóg odpowiadał na tę ofiarę przebaczeniem, przyjmował ją jako usprawiedliwiającą i odkupiającą. Bóg podarował światu baranka ofiarnego w postaci swojego Syna, z którym złączył Ducha. Wobec wielu ludzi zebranych nad Jordanem Bóg objawia naturę Jezusa jako Mesjasza- od trzydziestu lat jest w pełni człowiekiem, ale jest też w pełni Bogiem. Teraz On będzie mógł dawać Ducha, zanurzać w Duchu, odnawiać , odradzać, zbawiać ludzi w Duchu Świętym. Świadectwo Jana Chrzciciela przybiera formę oświadczenia. Stało się tak, jak Bóg mu objawił. Mesjaszem Bożym jest Ten, nad którym zatrzyma się Duch Święty w postaci jakby gołębicy. Jan mówi: „Ja to widzę i oświadczam: On jest Synem Boga”.