Słowo na niedzielę 9 marca 2025 r. – I Niedziela Wielkiego Postu

(Pwt 26,4-10;    Ps 91,1-2.10-15;     Rz 10,8-13;    Łk 4,1-13)

Izrael wyznaje wiarę w Boga i składa Mu dary. Psalmista ufa Bogu, który jest jego ucieczką i twierdzą. Bóg obiecuje tym, którzy Mu ufają opiekę i błogosławieństw. Wiara jest darem. Wyznawanie jej prowadzi do zbawienia. Diabeł kusił Jezusa, ale został pokonany mocą Słowa Bożego.

Rozdział 26 Księgi Powtórzonego Prawa podaje dokładny przepis, jak należy składać pierwociny z płodów ziemi po wejściu do Ziemi Obiecanej – Kanaan. Pierwsze plony ziemi, podobnie jak pierworodni spośród ludzi i zwierząt, były własnością Boga.  Składane ofiary miały przypomnieć Izraelitom, że są przybyszami  i osiedleńcami na ziemi, której właścicielem jest Bóg. Wspomnienie historii wyzwolenia z Egiptu połączone z rytem ofiarowania plonów służyło odnowieniu wiary Izraelitów. Wersety od 5 do 9 są nazywane starożytnym wyznaniem wiary- Credo narodu Izraelskiego.  Izraelici, potomkowie Abrahama z Ur, byli Aramejczykami, którzy mieszkali w Egipcie. Tam doświadczali ucisku, byli gnębieni ciężką , niewolniczą pracą. W tak trudnej sytuacji wznosili swoje modlitwy do Boga, który wejrzał na ich upokorzenie i mocną ręką wyprowadził ich z niewoli. Z pomocą Mojżesza prowadził ich do kraju, który obiecał Abrahamowi i jego potomstwu- do Ziemi Obiecanej opływającej w mleko i miód. Te fragmenty stanowią uroczystą formę  skrótowo naszkicowanej historii Izraela, którą kieruje zbawczo sam Bóg. Istotną postawą wynikającą z wiary było zawierzenie Bogu  całego życia i i wdzięczność za każdy Jego dar.

Psalm ten należy do grupy psalmów pouczających.  Pierwsze wersety są wyznaniem wiary w prawdziwego Boga. Psalmista przedstawia trzy obrazy opieki Boga: jako ptaka chroniącego pisklęta pod skrzydłami; tarczę obronną i warownię.  Psalmista chroni się w świątyni  i ufa, że znajdzie odpowiedź w wyroczni prorockiej dotyczącej bliskiego ocalenia. Autor niczego nie przypisuje sobie, ale uznaje, że wszystko, co ma pochodzi od Boga, któremu zaufał. Bóg chroni człowieka, który Mu zaufał od wszelkich niebezpieczeństw. Autor użył określenia „przebywać (mieszkać) w cieniu Wszechmocnego”,  co znaczy być jego gościem, za którego odpowiada się wobec społeczności, należy go chronić przed napadami obcych. Bóg zapewnia człowiekowi, który Mu zaufał, bezpieczeństwo, podobnie  jak gospodarz swojemu gościowi.  Według psalmisty Bóg zapewnia swoim dzieciom wszelkiego rodzaju pomoc w życiu. Pragnie tylko, by człowiek „przylgnął do Niego”, uwierzył w Jego słowo i pozostał Mu wierny. Ta bliskość z Bogiem będzie wyrażała się w „wzywaniu Boga” w modlitwie. Psalmista jest pewien, że Bóg wysłuchuje modlitwę prośby i pomaga przetrwać trudne sytuacje codziennego życia. Bóg osłania człowieka, który „ poznał Jego imię” to znaczy , że człowiek taki miłuje Boga i jest  Mu poddanym.

Paweł w liście do Rzymian przedstawia podstawową prawdę- zbawienie jest dla wszystkich. Rozdział dziesiąty tego listu zawiera naukę o usprawiedliwieniu dzięki wierze. Wiara w Jezusa usprawiedliwia bezwarunkowo i jest aktem osobistym człowieka, angażującym całe jego życie. Na podstawie wypełniania przepisów Prawa nie ma usprawiedliwienia. Wiara wypływająca ze znajomości słowa Bożego umożliwia zbawienie, ponieważ jej istotą jest całkowite powierzenie się Bogu, który czyni wszystko, by dać człowiekowi szczęście wieczne- zbawienie. To zbawienie jest w Jezusie Chrystusie. Aby jednak Chrystus mógł stać się dla człowieka zbawieniem, potrzeba uwierzyć w Jego Bóstwo i wyznać, że Jezus jest Panem. Staje się to możliwe, gdy głoszona jest Ewangelia, którą ludzie najpierw słyszą, a następnie decydują się na jej przyjęcie i wypełnianie w życiu. Słysząc Ewangelię, wchodzi się w osobistą relację z Jezusem, który obiecał, że pozostanie z ludźmi w swoim słowie. Według św. Pawła – uwierzyć –to znaczy „wyznać” (uroczyście i głośno), że Jezus jest Panem i Bogiem mojego życia, a następnie potwierdzać to w codziennym życiu. Każdy może być zbawiony, wystarczy tylko odpowiedzieć Bogu na Słowo życia, które jest w Jego Synu- Jezusie Chrystusie.

W rozdziale czwartym Św. Łukasz opisuje kuszenie Jezusa na pustyni. W sensie biblijnym pustynia oznacza miejsce próby, samotności, decyzji, spotkania z Bogiem. Żydzi uważali także, że zamieszkują ją demony i złe duchy.  Kuszenie Jezusa prawdopodobnie  ma miejsce na Pustyni Judzkiej.  Diabeł- oszczerca; zbuntowany anioł, oczerniający, obmawiający Boga i ludzi. Diabeł zna prawdę, lecz kłamie. Ewangelista Łukasz opisuje przebieg próby ciała, duszy i ducha Jezusa, Jego ziemskiej, ludzkiej natury. Diabeł osłabionego Jezusa, który nie jadł i nie pił od dłuższego czasu próbuje namówić do przemienienia kamienia w chleb i zaspokojenia głodu. Wzywa Jezusa, aby objawił swoje synostwo Boże poprzez dokonanie takiego znaku. Jezus sprzeciwia się, bo w ten sposób postawiłby swoją wolę ponad wolę Ojca. Zamiast Bogu, służyłby sobie zaspokajając własny głód. W drugiej pokusie diabeł chce sprawić, aby misja i władza Jezusa zostały sprowadzone tylko do wymiaru ziemskiego. Kusi Jezusa, aby stał się władcą politycznym. Jako władca tego świata oferuje Jezusowi bogactwo, jeśli odda mu cześć. Jezus stwierdza, że tylko Bóg jest  Panem  wszechświata i tylko Jemu należy się cześć. Trzecia pokusa ma na celu wystawienie na próbę wiarygodności obietnic Boga. Diabeł chce, aby Jezus sam na sobie sprawdził, czy Bóg dotrzymuje słowa. Kusi Jezusa, aby wykorzystał wszechmoc Boga do własnych celów. Sprzeciw Jezusa potwierdza prawdę, że to stworzenie ma służyć Stwórcy, a nie odwrotnie. Na pustyni diabeł sam atakował Jezusa korzystając ze słów Pisma Świętego. Jezus dzięki dokładnej znajomości Słowa Bożego mógł pokonać szatana.