(Iz 66, 18-21;    Ps 117 (116), 1b-2;     Hbr 12, 5-7. 11-13;     Łk 13, 22-30)

Powszechność Bożego zbawienia. Całemu światu głoście Ewangelię . Kogo Bóg miłuje, tego karci. Królestwo Boże dostępne dla wszystkich narodów.

            Zbawcze działanie Boga będzie miało powszechny zasięg, obejmie bowiem nie tylko Izraela, lecz również wszystkie narody i języki. Co więcej, nawróceni poganie otrzymają od Boga misję zgromadzenia Żydów mieszkających  poza Ziemią Obiecaną, pośród innych narodów w tak zwanej diasporze. Poganie będą więc świadkami zbawczej potęgi Boga. To nowe miejsce pogan we wspólnocie zbawienia oznacza również ich udział w kulcie sprawowanym ku czci jedynego Boga. Wszystkie narody zgromadzą się na Syjonie czyli w Jerozolimie. Celem tego zgromadzenia ludów jest oglądanie chwały prawdziwego Boga. Syjon (Jerozolima) jawi się jako religijne centrum  całej ludzkości. Nie będzie się czekać, aż narody same przybędą, lecz spośród narodów ocalałych z pogromu wyjdą szeregi głosicieli prawdziwej religii i udadzą się w dalekie nawet kraje, nie znając jeszcze prawdziwego Boga, aby głosić Jego chwałę. Praca ich misjonarzy będzie tak owocna, że spośród nawróconych pogan Bóg powoła nawet lewitów i kapłanów do swej służby. Tak dopełni się dzieło nowego stworzenia, które będzie trwało na wieki. Trudno powiedzieć , o jaki znak chodzi w wersecie 19. Niektórzy sądzą, że ma nim być jakiś cudowny znak o symbolicznym znaczeniu, który ułatwi narodom poznanie wszechmocy Boga i  przez to  przyspieszy ich nawrócenie. Jako punkty docelowe misjonarzy prawdziwej religii wymienione są: Tarszisz ( Tartessus) w Hiszpanii, synonim najodleglejszych krain; Put (Pul)- akkadyjskie Puta, egipskie Punt, czyli graniczący z Egiptem obszar nad południową częścią Morza Czerwonego (dzisiejsza Somali); Lud-afrykański szczep, sąsiadujący z mieszkańcami Put (może Libia?); Meszek, Rosz i Tubal- obszary nad Morzem Czarnym- synonim krajów wysuniętych najbardziej na północ; Jawan- kraj Jończyków, czyli Grecja, do wysp dalekich- do odległych krajów zamorskich ( nie tylko w basenie Morza Śródziemnego). Z nawróceniem narodów pogańskich związany jest także powrót Izraelitów z rozproszenia. Powrót ten dokona się wśród oznak wielkiej życzliwości i przy czynnej współpracy narodów.

        Jest to najkrótszy hymn w całym Psałterzu. Zawiera wezwanie do wysławiania Boga oraz podaje pobudki, które do chwalenia Boga powinny skłaniać. Tymi motywami są dobroć Boga i Jego wierność danym przez siebie obietnicom. Nastawienie Izraela w stosunku do siebie samego zmieniło się gwałtownie po niewoli. Jeżeli w momencie niewoli lud Boży stał się przykładem urągowiska pozostałych, wokół osiadłych ludów, to w momencie powrotu ten sam lud stał się dowodem opieki ze strony Boga. W tych okolicznościach Bóg okazał w sposób specjalny, że jest bogaty w miłość i wierność, co można określić jako wierną miłość względem swojego ludu. Ta miłość nie wyklucza kary, ale jak to okazał Bób w niewoli- nie wyklucza i zmiłowania. W takim kontekście wezwanie narodów do wychwalania Pana i wysławiania Go posiada specjalną wymowę. Narody są wezwane do wychwalania i wysławiania Boga, czyli do udziału w przymierzu z ludem wybranym po to, aby był Jego świadkiem na świecie. Narody mogą ufać Bogu, bowiem Jego zaangażowana miłość względem swojego ludu jest mocna, a wierność Jego trwa na wieki. Bóg nigdy nie przestanie się troszczyć o wybrany przez siebie lud.

            Zbawczy plan zbawienia zapowiedziany w Starym Testamencie Bóg realizuje wobec nas przez  Chrystusa, dzięki któremu mam pewność wejścia do nieba. Wymaga to jednak od nas wielkiej wiary i wytrwałości w cierpieniach, na wzór sportowców ruszających do walki. Świadkami zmagań obecnego pokolenia są ci, którzy ukończyli już własny bieg i dowiedli wiary. Od wzorów wiary ze Starego Testamentu przechodzi autor do wzoru wytrwałości w cierpieniach, jaki zostawił Jezus Chrystus. Życie chrześcijańskie jest walką, jest biegiem do mety w zawodach. Bóg na wzór dobrego ojca korzysta z cierpienia jako środka wychowawczego . Karcenie przez Boga  ma nam umożliwić udział w Jego świętości. Świętość oznacza tutaj  odłączenie od świata i grzechu i oddanie Bogu przez ofiarę  Jezusa Chrystusa. Boża pedagogika płynie z ojcowskiej miłości, a kto chciałby jej uniknąć, pozbawia się udziału w dziecięctwie Bożym.

                W drodze do Jerozolimy ktoś zapytał Jezusa : Czy tylko nieliczni będą zbawieni? Jezus nie daje wprost odpowiedzi na postawione pytanie, przez co wskazuje, że problem jest niewłaściwie ujęty. Bóg bowiem po to stworzył człowieka, aby go zbawić.  Jeżeli pojawiają się tu jakieś trudności , to należałoby raczej zapytać, dlaczego nie wszyscy ludzie będą zbawieni? Tym, co utrudnia osiągnięcie zbawienia, jest brak nawrócenia ze strony człowieka. Otrzymanie zbawienia zostało obrazowo ukazane jako wchodzenie przez ciasną bramę. Wąska (ciasna) brama to wiara człowieka poszukującego zbawienia w Bogu, wiara człowieka, który źródła zbawienia nie upatruje we własnych zasługach, a jedynie w Jezusie Chrystusie. Wąska brama to radosne wypełnianie woli Bożej.

            Szeroka brama to wybiórcze i wygodne wybieranie ze słowa Bożego tego, co powoduje usprawiedliwienie i zbawienie we własnych oczach.  To powoływanie się ludzi na fakt, że Jezus  nauczał w ich mieście czy przechodził ich ulicą, a może nawet mówienie: „Przecież gościłem Go obiadem w moim domu”. Próbujący wejść przez szeroką bramę religijni Judejczycy zdziwią się, widząc, że przez wąską bramę – prowadzącą do królestwa Bożego- wchodzą pogardzani przez nich ludzie z innych narodów. Jezus wyjaśnia też, że do Boga należy decyzja, kiedy brama zbawienia zostanie otwarta, a kiedy się zamknie.  Tylko Bóg jest Panem życia i śmierci. Istotne jest także to, czy Bóg będzie miał podstawy, aby rozpoznać w nas swoich przyjaciół. A są nimi ci, którzy zawsze starali się kochać Boga i ludzi.