(Syr 3,17-18. 20. 28-29; Ps 68 (67), 4.5ac.6-7b.10-11; Hbr 12,18-19.22-24a; Łk 14,1.7-14)

Bóg miłuje pokornych. Ty, dobry Boże, biednego ochraniasz. Stare i Nowe Przymierze. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony

            Jednym z warunków osiągnięcia pobożności, a więc i mądrości, jest świadomość własnej ograniczoności, której sprzeciwia się uosobienie hołdujące pysze, przybierającej różne formy. Uwagi na ten temat rozpoczyna napomnienie skierowane do człowieka bogatego, ponieważ  ten bardziej jest narażony na niebezpieczeństwo zaufania we własne siły i pozbawienia się wielu dobrodziejstw ze strony ludzi i Boga, jakie są udziałem pokornych. Pokora jest cnotą religijną, potrzebną każdemu, a zwłaszcza ludziom bogatym i wpływowym.  Chroni ona człowieka przed pychą, pozwala mu doświadczyć Bożego miłosierdzia, umożliwia poznawanie tajemnic Boga oraz skłania do oddawania Mu należnej czci. Pokora pozwala ustrzec się przed błędnymi dociekaniami, które skazane są na niepowodzenie.  Człowiek nie potrafi wniknąć w tajniki mądrości Bożej jedynie siłą swojego rozumu, gdyż jego oczom brakuje „źrenic”, czyli nadprzyrodzonej wiedzy. Podobnie jak źrenice pozwalają dostrzegać światło, tak posiadanie wiedzy jest warunkiem posiadania mądrości. Napomnienie to było wskazane również  z innych względów. Mianowicie w nauce Starego Testamentu człowieka pokornego długi czas utożsamiano z człowiekiem ubogim i słabym, który cieszył się szczególną opieka i życzliwością  Bożą i był niejako typem człowieka pobożnego.  Syrach w tym wypadku pogłębia pojęcie pokory stwierdzeniem, że pokornym może być także człowiek bogaty, jeśli tylko potrafi należycie sobą pokierować; poza tym pokorze przyznaje on ważne miejsce w życiu religijnym człowieka. Syrach nie chce hamować wrodzonych człowiekowi zdolności poznawczych, ale jedynie zwrócić uwagę na głębię i tajemniczość zagadnień natury nadprzyrodzonej, wobec których rozum ludzki jest często bezradny, a nieroztropne próby ich naświetlania mogą wprowadzić zamęt. Ludzka wiedza o Bogu ogranicza się do tego, co On zechce objawić. Pyszałek trudzi się więc daremnie , próbując o własnych siłach posiąść mądrość. Jest on obciążony złem, które stale go dręczy.  Mądrość osiąga tylko człowiek  dobry i pokorny, który chętnie przyjmuje przekazywaną mu wiedzę.

            Psalm ten uważa się za najtrudniejszy w całym Psałterzu. Można go uznać za triumfalny akt dziękczynny ku czci Boga, śpiewany w czasie procesji z Arką Przymierza. Całość utworu osnuta jest wokół jednej idei przewodniej, mianowicie, że Bóg jest bohaterem prowadzącym swój lud do zwycięskiej wojny. Obrazy zaczerpnięte z historii wyjścia z Egiptu są tylko jednym z dowodów potęgi Pana. Objawienie się mocy Boga w zwycięstwie nad wrogami zawsze napawało lud radością. Autor mówi o uwolnieniu ludu spod władzy Egiptu i  osadzeniu w Ziemi Obiecanej.  Zaczyna od hymnu ku czci Pana, który jawi się w chmurach. Obraz ten pochodzi z Kanaanu, a oznacza potęgę Boga. Lud izraelski jest zgromadzeniem sierot potrzebujących pomocy i oczekujących jej od swojego Króla, mieszkającego wśród nich w świętym namiocie. Pierwszym obowiązkiem króla jest udzielenie pomocy sierotom i wdowom, to bowiem należy do jego władzy sądzenia, a raczej rządzenia. On także wyruszy na czele swojego ludu na wojnę. Bóg jest kierownikiem świętych wojen, ratujący swoich wiernych w chwili nieszczęścia. Tym sposobem wymierza On sprawiedliwość , bezdomnym znajdzie mieszkanie, wyratuje więźniów, a buntowników ukarze. Jest to idea w odniesieniu do Boga, który musi ratować swoich wiernych, w wyniku zawartego z nimi przymierza i związanych z tym przyrzeczeń. Bóg jawiący się na chmurach  jest poza tym symbolem błogosławieństwa, jakie stanowi deszcz. Bóg nie tylko wyrusza na wojnę na czele swojego ludu, ale także mu błogosławi. Deszcz łączy się z ideą sprawiedliwości, czyli litości dla ludu Bożego. Zarówno litość Boża jak i deszcz są źródłami życia ludu Bożego. Dawna troska Boga o lud jest jeszcze stale aktualna. Tak jak kiedyś lud był biedny, uciemiężony tak jest nim i dzisiaj na skutek suszy lub stałych napadów wroga.

         Autor Listu zestawia dwie ekonomie zbawcze: starą, której symbolem jest zawarcie przymierza na Synaju, i nową, której symbol stanowi Syjon (Jerozolima) , a celem jest Jerozolima niebieska. Sceneria zawarcia pierwszego przymierza dominuje nad samym faktem. Autorowi chodziło o  podkreślenie elementów materialnych i atmosfery grozy , by drogą kontrastu tym dobitniej podkreślić drugie przymierze pełne pokoju, stałości, chwały, nastroju podniosłego zgromadzenia liturgicznego. Elementy opisu pierwszego przymierza zostały zaczerpnięte z różnych miejsc Pięcioksięgu: – ogień otaczający górę; ciemności i chmura; głos trąby; słowa Pana. Pierworodnymi zapisanym w niebie są zapewne wierni żyjący jeszcze w Kościele na ziemi, ale już należący do rzeczywistości niebieskiej. Jezus jako pośrednik Nowego Przymierza jest przeciwstawiony Mojżeszowi- pośrednikowi przymierza synajskiego. Jego krew woła głośniej niż Abla w tym sensie, że krew Abla woła o zemstę, a krew  Chrystusa wyprasza przebaczenie i otwiera dostęp do Boga.

         W dzień szabatu Jezus przyszedł  do domu faryzeusza na posiłek. Bóg dał narodowi izraelskiemu dzień wolny, aby ludzie mogli Go spotkać i lepiej poznać. Jezus wyjaśnił, dlaczego tak niewielu ludzi dostępuje zbawienia: większość woli wybrać szeroką, wygodną bramę niż bramę wąską  i niewygodną, która prowadzi do królestwa Bożego.  Podczas uczty w domu faryzeusza Jezus kontynuuje swoje nauczanie podając dwie ilustracje wchodzenia przez szeroka bramę. Faryzeusze obserwowali, czy Jezus będzie uzdrawiał w szabat. Bóg dał ludowi szabat, a faryzeusze uczynili z szabatu taki dzień, w którym zakazywali Synowi Bożemu objawiania wielkości i mocy Boga przez uzdrawianie chorych. Nie potrafią zrozumieć sensu szabatu i tego, kim jest Jezus, ale potrafią ocenić ważność miejsc przy stole. Zasiadając do posiłku, oskarżyciele Jezusa wybierają miejsca dodające im znaczenia. Jest to pierwsza ilustracja wchodzenia przez szeroką bramę. Widząc jak je wybierali, Jezus poucza ich o skromności  i bezinteresowności.  Wiele uczt opisywanych w Nowym Testamencie  jest następstwem stosowania prawa o dziesięcinach. Co trzy lata dziesiąta część rocznych przychodów nie była oddawana lewitom na rzecz ich posługi, lecz pozostawała w domu. Środki te miały być przeznaczone na potrzeby obcych, sierot i wdów. Takich ludzi zapraszają ci, którzy poszukują zbawienia przez wąską bramę. Postępują sprawiedliwie, a Bóg im błogosławi. Postępowanie faryzeuszów, z którymi spotkał się Jezus, jest drugą ilustracją wchodzenia przez szeroką bramę. Próbujący dotrzeć do zbawienia przez szeroka bramę zapraszają ludzi wpływowych, licząc na odwzajemnienie. Kiedy powróci Jezus Chrystus, obłuda i niewiara zostaną oddzielone od wiary, wierności i sprawiedliwości. Wiara, wierność i sprawiedliwość zostaną nagrodzone.