Słowo na PASTERKĘ 2025 r.

 ( Iz 9,1-3,5-6 ;         Ps 96(95),1-2a.2b-3.11-12.13  ;        Tt 2,11-14;       Łk 2,1-14)

Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn został nam dany.  Nazwano Go imieniem: «Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju». Dziś się narodził Chrystus Pan, Zbawiciel.Ukazała się łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom. Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, w których sobie upodobał.

Obraz nędzy i ucisku, które były spowodowane najazdem Asyryjczyków, mocno kontrastuje z radosną zapowiedzią nowej epoki pod panowaniem mesjańskiego króla.  Aby mówić o ratunku i zbawieniu, Izajasz posługuje się w swojej księdze symbolem światła. Światłość charakteryzuje także osobę Mesjasza- Zbawcę. Z orędziem nadziei prorok zwraca się szczególnie do plemion północnych (ziemia Zabulona i Neftalego), które najbardziej ucierpiały w wyniku najazdu  nieprzyjaciół i deportacji ludności. Izajasz przedstawia w kilku zdaniach stan szczęścia, które stanie się udziałem ludu Izraela. Będzie ono owocem zbawczego działania Boga, który wyzwala uciskanych i niszczy ciemiężców. W tym miejscu Izajasz wspomina miejscowość Madian, gdzie Izraelici  odnieśli wspaniały triumf nad wrogiem (wojskiem asyryjskim), stąd dzień Madianu- synonim zwycięstwa, szczęścia. Zniszczenie narzędzi i przedmiotów związanych z wojną oznacza pokój i rozbrojenie. Na tle zapowiadanego wybawienia z klęsk jawi się postać Dziecięcia- mesjańskiego króla.  Zasiądzie ono na wieki na tronie Dawida i ustanowi królestwo pokoju. Będzie rządzić dobrze i sprawiedliwie, kładąc kres panowaniu królów wyzyskujących swoich poddanych. Dziecko to w proroctwie Izajasza zostaje nazwane czterema podwójnymi imionami: „ Przedziwny (Cudowny) doradca”- dosłownie: cudowne (przedziwne) rzeczy radzący. Imię to uwypukla nadzwyczajną roztropność, dzięki której jako władca będzie podejmował najwłaściwsze decyzje. „Bóg mocny”- boski bohater, Bóg, Mesjasz- Chrystus. „Odwieczny Ojciec”- wieczność Mesjasza i wieczne trwanie Jego Królestwa.  „Książę pokoju”- istotny element Królestwa mesjańskiego. Posiada szersze znaczenie niż tylko pokój, gdyż odnosi się do dobrobytu, pomyślności, całości dóbr materialnych i duchowych. Użyte przez Izajasza sformułowanie, że „zazdrosna miłość (gorliwość) Pana  Zastępów tego dokona” – jest jakby podpisem Boga potwierdzającym mesjański charakter przepowiedni i gwarancją wiecznego trwania Królestwa Mesjasza, opartego na prawdziwej sprawiedliwości i pokoju bez końca.

Psalm ten jest  nazywany królewskim i został napisanym ku czci Pana- Króla. Jest to pieśń wychwalająca Pana za Jego dowody opieki nad ludem Bożym. Tą pieśń mają śpiewać nie tylko wierni z Izraela, ale wraz z nimi wszyscy mieszkańcy ziemi. Powodem takiego postępowania jest potęga Pana ; On stworzył wszechświat i Jemu należy się podziękowanie. On sam jest Sędzią, czyli najwyższym Rządcą świata. Lud Boży- Izrael ma specjalną misję na świecie, wyznaczoną mu przez Pana Stwórcę; ogłaszać światu, co Bóg uczynił dla niego. Będzie to Dobra Nowina Starego Testamentu. Mają Żydzi do tego dodać jeszcze, że tylko Bóg jest Stwórcą i Zbawicielem świata. Inny Pan prócz Niego nie istnieje. Tylko On jest godzien czci i największego Uwielbienia. Pan Bóg posiada blask, majestat, potęgę i dostojeństwo. Psalmista zaprasza wszystkie narody do oddawania czci Bogu Izraela, przynoszenia ofiar i darów na Syjon. Autor psalmu aż jedenaście razy używa słowa „Pan” wychwalając  powszechne królowanie Boga nad całym światem.

Paweł w Liście do Tytusa pisze, że postępowanie chrześcijanina ma być spójne z zasadami wiary. Źródłem duchowej mocy do takiego życia jest tajemnica Wcielenia Chrystusa. Ta tajemnica może zostać zrozumiana tylko w świetle niezmierzonej miłości Boga ku ludziom, którzy przez ofiarę Chrystusa stają się nowym ludem Bożym. Łaska  Boża- czyli bezinteresowna, miłosierna miłość Boga Ojca względem każdego człowieka- według Pawła jest Jego boskim atrybutem. Ta miłość uosobiła się w Chrystusie Jezusie, a przez Jego Wcielenie i dokonane dzieło zbawcze, stała się bliska każdemu człowiekowi. Odpowiedzią  człowieka na miłość Boga objawioną w Chrystusie jest sprawiedliwe i pobożne życie na tym świecie, z nadzieją na osiągnięcie obiecanej chwały w życiu przyszłym.  Taka jest droga wskazana przez Boże objawienie, która prowadzi  wszystkich do zbawienia.

Św. Łukasz rozpoczyna drugi rozdział swojej Ewangelii od rozporządzenia cezara Augusta o spisie ludności. Spis obejmował ludność całego cesarstwa. Mieszkańcy zgłaszali się do spisu w swoich miastach rodzinnych. Mieszkający w Galilei –w Nazarecie- wraz ze swoja małżonką Maryją, Józef, udał się do Judei do miasta Dawidowego- do Betlejem- ponieważ pochodził z królewskiego rodu  Dawida. Betlejem było małym miasteczkiem, którego nazwa dosłownie znaczyła „ Beth-lehem”- Dom Chleba. Była to bardzo urodzajna kraina obfitująca w bogate pastwiska i żyzne ziemie, na których uprawiano pszenicę i winną latorośl (winogrona). Betlejem leżało około 9 km od Jerozolimy. Ewangelista nie podaje dokładnie czasu narodzenia Jezusa, czy było to zaraz po przyjściu do Betlejem, czy później. Wspomina tylko  o tym ,że Jezus narodził się w grocie położonej poza miastem i służącej za stajnię dla bydła. Łukasz nie wspomina nic o jakichkolwiek zwierzętach będących w tej stajence. Według tradycji koczujący pasterze odbywali straż nocną nad stadami w miejscu, które znajdowało się około 1,5 km od Betlejem. Pasterze- koczownicy należeli do najniższych klas społecznych. Razem z rolnikami i rybakami tworzyli lud „nie znający Prawa”, ale byli ludźmi szczerymi i pobożnymi, których Bóg obdarza mesjańskimi dobrami. Otrzymują pierwszy dar mesjański: radosną nowinę o narodzeniu Zbawiciela. Scena ta podobna jest do zwiastowania narodzin Jana Chrzciciela i Pana Jezusa. Występuje w niej zwiastun Pański (Anioł)- tym razem bez imienia oraz towarzyszy temu jasność, która oznacza obecność Boga. Pasterzy ogarnia strach, a zwiastun uspokaja ich tymi samymi słowami, co Zachariasza i Maryję, a następnie przekazuje im radosne orędzie i wymienia znak rozpoznawczy. Centralnym punktem opowiadania jest radosna nowina o narodzeniu Jezusa. Te narodziny sprawiają radość całemu ludowi, ponieważ Jezus przychodzi na świat dla zbawienia wszystkich. Narodziny Jezusa w mieście Dawidowym, czyli  w Betlejem, wskazują na królewskie prawa Jezusa i Jego związek z Dawidem. Zbawiciel (Soter) to grecki odpowiednik imienia Jezus. Ten tytuł jest charakterystyczny dla Ewangelii św. Łukasza i wskazuje, że posłannictwo Jezusa polega na wybawieniu ludzi od grzechów.  Kolejne słowa „Mesjasz i Pan” precyzują godność Zbawiciela. Jest On Bogiem i Królem. Wyraz Kyrios- Pan występuje jako zamiennik imienia Bożego- Jahwe (JHWH) i jest równoznaczne z określeniem „Bóg”. Orędzie anioła obwieszcza przyjście na świat Zbawiciela, który jest i Królem i Bogiem. Znak rozpoznawczy, umożliwiający pasterzom znalezienie Zbawiciela, to niemowlę owinięte w pieluszki i leżące w żłobie. Ten fakt pokazuje, że Jezus należy całkowicie do tych, którzy są ubodzy, pokorni, głodni, bogobojni i przez to mili Bogu. Jak  zwiastowanie narodzin Jana i Jezusa, a potem narodzenie Jana kończy się hymnami „Magnificat” i „Benedictus”, tak zwiastowanie  narodzin Jezusa pasterzom, zamyka hymn „Chwała Bogu na wysokości”. Przyjście Jezusa na świat wywołuje podwójny skutek: uwielbia Boga i przynosi pokój ludziom, których Bóg ukochał, i w których ma upodobanie. Tworzą oni nowy lud Boży poddany Chrystusowi i korzystający z dóbr przyniesionych przez Niego.