(Lb 21, 4b-9;    Ps 78 (77), 1b-2. 34-35. 36-37. 38;   Flp 2, 6-11;   J 3, 13-17)

Wąż z brązu jest znakiem ocalenia. Zachęta do tego, abyśmy wielkich dzieł Boga nie zapominali. Chrystus uniżył samego siebie, dlatego Bóg Go wywyższył. Wywyższenie Syna Człowieczego na wzór miedzianego węża.

Izraelici opuścili Egipt, ale byli zniecierpliwieni podróżą, narzekali na Boga i Mojżesza. Narzekali na brak jedzenia i wody, a także na długą drogę, co doprowadziło do ukarania ich jadowitymi wężami, które ich gryzły i powodowały śmierć. W odpowiedzi na skruchę Izraelitów, Bóg nakazuje Mojżeszowi stworzyć miedzianego węża i umieścić go na drzewcu. Każdy, kto został ukąszony i spojrzał na tego węża, zostawał uzdrowiony. Wąż jest symbolem grzechu, zdrady i zła, co w tym fragmencie ukazuje, jak Izraelici odwrócili się od Boga i Jego nakazów. Wąż miedziany był znakiem miłosierdzia Boga, symbolem potęgi i dobroci Bożej. Księga Mądrości tak widzi tę prawdę: „Dla pouczenia spadła na nich krótka trwoga, ale dla przypomnienia nakazu twego prawa mieli znak zbawienia. A kto się zwrócił do niego, ocalenie znajdował nie w tym, na co patrzył, ale w Tobie, Wybawicielu wszystkich” (Mdr 16,6-7). Pal z miedzianym wężem przypominał o pełnym mocy działaniu  Boga wobec Izraelitów i budził w nich wiarę. Wydarzenie to pokazuje, jak ważne jest zaufanie Bogu i poleganie na Jego miłosierdziu, nawet w obliczu trudności i niewierności. Wąż miedziany przypomina, że zbawienie nie przychodzi przez czynienie dobra, ale przez Boże miłosierdzie i Jego zbawcze działanie.

Psalm pouczający na przykładzie zaczerpniętym z historii mówi o tym, jak to grzech zatwardziałości, przy wielkim nawet Bożym miłosierdziu, ostatecznie prowadzi do odrzucenia. Powstał prawdopodobnie przed 721 rokiem przed Chrystusem. Autor przedstawia szereg epizodów z dawnych dziejów narodu Izraelskiego- od wyjścia z Egiptu do czasów Dawida. Wspomina wielkie dobrodziejstwa Boże, jakich doznał lud wybrany, przedstawia na ich tle niewdzięczność tego ludu względem Boga i kary, jakie go za to spotkały.  Psalmista zaprasza do wysłuchania pouczeń, dotyczących „tajemnic”, odnośnie do wypadków z przeszłości. Pragnie też ostrzec młodych ludzi przed naśladowaniem dawnych buntów. Mimo dotychczasowych cudów Bożych i widoku gniewu Bożego, Izraelici nie trwali w wierze. Byli podobni do chmury na wietrze. Kiedy Bóg zsyłał karę, nawracali się do Niego, schlebiali Mu w słowach, a czynami nadal Mu się sprzeciwiali, bo serce ich było od Niego daleko. Bóg mimo wszystko nie wytracił ich, wiedząc, że są tylko „ciałem”, czyli słabi z natury, jak podmuch wiatru, który przemija i nigdy już na to samo miejsce nie wraca.

            Jest to najprawdopodobniej starochrześcijański hymn o Chrystusie. Nawiązuje do proroctw Starego Testamentu, zapowiadających Chrystusa jako Syna Człowieczego, i jako cierpiącego Sługę Pańskiego. Hymn dzieli się na dwie części: wersety( 6-8) pokazuję uniżenie  Chrystusa, a wersety (9-11) Jego wywyższenie. Jezus Chrystus nie usiłował zachować swojej boskiej pozycji, wynikającej z Jego natury, lecz potrafił z niej zrezygnować. Ogołocił siebie: wyzbył się swego boskiego majestatu i stał się zwyczajnym człowiekiem, a nawet najmniejszym z ludzi. Uczynił z siebie sługę posłusznego swojemu Ojcu do końca – aż do śmierci na krzyżu. W starożytności rzymskiej była to najbardziej haniebna śmierć, przeznaczona dla największych zbrodniarzy i buntowników. Ale właśnie takie całkowite i heroiczne uniżenie stało się przyczyną wywyższenia Chrystusa. Krzyż Chrystusa jest więc drogą  zarówno do Jego chwały, jak też do chwały chrześcijan. Wyrazem wywyższenia Jezus, jest nadanie Mu wzniosłego imienia Pan, które jest imieniem samego Boga. Po całkowitym uniżeniu się, którego najbardziej widocznym wyrazem jest śmierć na krzyżu, Jezus Chrystus zmartwychwstał i wstąpił do nieba, gdzie jest na nowo otoczony tą samą chwałą, którą od wieczności cieszył się na równi z Ojcem. Oznaką tego wywyższenia jest teraz hołd, który Mu składają mieszkańcy nieba i ziemi oraz duchy z obszarów podziemnych, czyli wszystkie istoty stworzone. Jako równy Bogu, nie wykorzystał swojej boskiej natury do osobistych korzyści. Poprzez posłuszeństwo aż do śmierci na krzyżu, Jezus dowodzi swojej pokory i poświęcenia dla dobra innych, co zasłużyło Mu na najwyższe wyniesienie. Wszyscy, nawet najniżsi społecznie, powinni uznać Jezusa za Pana, klękając przed Nim, co potwierdza Jego władzę i zbawczą misję. Przez swoje wyniesienie, Jezus stał się punktem centralnym wiary i przedmiotem czci dla wszystkich wierzących.

            Jezus jest jedynym świadkiem i nauczycielem „spraw niebieskich”, ponieważ tylko On jako jedyny pochodzi od Boga i Jego słowa są autorytatywne, ponieważ zna i widział Jego plany, czego nikt inny nie doświadczył. On tylko zna Boże tajemnice z bezpośredniego oglądania. Podczas rozmowy z Nikodemem używa figur biblijnych, by wyjaśnić, jak objawi ludziom Ojca i przyniesie nam wieczne uzdrowienie. Nawiązuje do Starego Testamentu- wywyższenia przez Mojżesza miedzianego węża  podczas wędrówki przez pustynię. Jest to pierwsze z trzech miejsc w Ewangelii Jana, w której Jezus mówi o swojej śmierci na krzyżu jako o byciu wywyższonym. To określenie może oznaczać podniesienie w dosłownym znaczeniu – fizyczne podniesienie z ziemi na krzyż. Może określać też wywyższenie w sensie wsławienia, otoczenia chwałą. W rozmowie z Nikodemem Jezus używa tego słowa w obydwu znaczeniach. Gdy na pustyni Izraelita spojrzał na symboliczną postać skutków swojego grzechu, na węża z brązu, odzyskiwał zdrowie i życie. Podobnie Jezus odnosi to do siebie: ktokolwiek spojrzy na ostateczny efekt ludzkiego grzechu, ukrzyżowanie Syna Bożego, doświadczy przemiany i i zostanie obdarowany życiem wiecznym. Jezus otwiera przed Nikodemem możliwość zrozumienia planu Bożego i zaprasza go do prawdziwej wiary w Syna Bożego. Następnie Jezus ukazuje miłość Ojca do świata. Oto daje On swojego jedynego Syna, swoje „wszystko”, dla zbawienia świata. Świat jest potępiony i tonie w duchowych ciemnościach z powodu grzechu, ale Ojciec nie chce, by zginął choćby jeden człowiek. Dlatego daje swojego Syna, by świat został przez Niego Zbawiony. Darem zbawienia, którego Ojciec udziela nam wszystkim przez Jezusa, jest życie wieczne; udział w boskim życiu Trójcy. Przyjmujemy ten dar przez wiarę w Jezusa. Wiara jest poddaniem się działaniu Ducha Świętego, który porusza człowieka do uznania Bożego objawienia i powierzenia Bogu całego życia. Wiara jest zgodą na Boże działanie w nas i współpracą z tym działaniem. Odpowiedź człowieka ma bardzo poważne konsekwencję, najpoważniejsze, ponieważ decyzja o tym, by wierzyć bądź nie wierzyć w Syna jest bezpośrednio związana z życiem wiecznym albo z potępieniem. Bóg pragnie zbawić wszystkich ludzi – świat, cały rodzaj ludzki i uczynił wszystko, co jest konieczne do ich zbawienia. Wymaga jednak współudziału człowieka. Ten współudział polega na wierze. Kto na nią się zdobywa , to znaczy, kto uznaje w Jezusie Syna Bożego, kocha Go i wiernie Mu służy, ten spełnia warunek wymagany do zbawienia. Kto nie wierzy, naraża się na utratę zbawienia. Pan Jezus w rozmowie z Nikodemem powiedział: Wąż umieszczony na palu zapowiada Mesjasza, który zawieszony na drzewie krzyża, umrze na nim za nasze grzechy, by ocalić nas od śmierci wiecznej. Podobnie jak spojrzenie na miedzianego węża ratowało Izraelitów od fizycznej śmierci, tak wiara w Jezusa Ukrzyżowanego, który stał się dla nas ofiarą za grzech, ratuje nas od śmierci wiecznej. Jezus na krzyżu stanowi środek indywidualnego zbawienia, a każdy człowiek musi polegać na ofierze Chrystusa, aby dostąpić życia wiecznego. Drogą do zbawienia od grzechu jest patrzenie na Jezusa na krzyżu ”. Z nauczania Jezusa wynika, że życie wieczne jest to wynik osobistej więzi z Chrystusem, opartej na darze zbawienia, słuchaniu Jego słowa, na wierze w Niego. To życie polega na poznaniu Boga i Jego Posłańca- Jezusa Chrystusa. Pierwszym źródłem życia wiecznego jest Bóg i Jego przykazania. Wolą Boga jest, aby każdy wierzący w Chrystusa miał życie wieczne. Pisma Starego Testamentu prowadzą do życia wiecznego o tyle, o ile prowadzą do wiary w Jezusa. Żeby osiągnąć życie wieczne, trzeba je przedłożyć ponad życie doczesne.