(Iz 52,7-10;      Ps 98(97),1bcde.2-3c-4.5-6;           Hbr 1,1-6;         J 1,1-18)

Cała ziemia zobaczy zbawienie Boże.  Pan okazał swoje zbawienie, na oczach pogan objawił swą sprawiedliwość. Ujrzały wszystkie krańce ziemi zbawienie Boga naszego. Bóg przemówił do nas przez Syna. Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas.

Prorok Izajasz pisze o zwiastunach dobrej nowiny. Używa określenia euangelion= ewangelia, który zawiera cztery elementy: pokój (hebrajskie- szalom) w szerszym znaczeniu- jako pomyślność, dobrobyt, szczęście związane z pokojem; dobro, zbawienie i królowanie Boga. Źródłem pokoju, dobra i zbawienia jest właśnie królowanie Boga (Jahwe)- Bóg twój króluje. Pełną pociechy wieść (ewangelię) o wybawieniu z niewoli przynoszą specjalni wysłannicy. Powrót ludu Bożego- Izraela- z niewoli jest przez Izajasza porównywany do powrotu Boga na Syjon, gdyż naród odbuduje Świątynię i Święte Miasto- Jeruzalem, Jego siedzibę. Jest to powód do niezwykłej radości, a równocześnie dla wszystkich narodów przyczyna  do uznania prawdziwego Boga, zwycięskiego i przynoszącego zbawienie. Prorok zapowiada nadejście nowej ery Bożego królowania, które przyniesie pokój, dobro i zbawienie dla wszystkich narodów.

Psalm ten jest hymnem ku czci Boga jako Króla wszechświata.  Jest zbudowany z dwóch części.  W pierwszej psalmista wraca do przeszłości, kiedy Bóg udzielił Izraelowi cudownej pomocy, objawiając tym samym  swe zbawcze działanie wszystkim narodom. W części drugiej zawiera autor zapowiedź przyjścia Boga na sąd nad światem. Psalmista wzywa wszystkie ludy, a nawet całą naturę do radosnego powitania Boga jako Króla świata. Pisząc o cudach, ma na myśli wybawienie narodu z niewoli babilońskiej. Psalmista opisuje siedem cech Boga ( cuda, świętość, zbawienie, sprawiedliwość, łaska,  wierność i prawość), który objawia się w czterech elementach kosmosu (morze, ziemia, rzeki i góry). Siedem razy autor wymienia imię Boga (Pan), siedem razy ukazane jest Jego działanie ( dokonał, sprawiła Jego prawa ręka, ukazał, objawił, przypomniał, przychodzi, będzie sądził) i jest wyliczonych siedem sposobów oddawania Mu chwały(wzywaj radośnie, śpiewajcie, cieszcie się, grajcie, chwalcie, zagrzmi, klaszczą). Cuda Boga były manifestacją Jego mocy; przez nie objawił się poganom.  Ręka i ramię są dla psalmisty symbolami mocy i potęgi Boga.  On sam ocalił swój naród, bez pomocy jakiejkolwiek potęgi ziemskiej.

Przez całe ludzkie dzieje Bóg szukał osobistej więzi z człowiekiem. Czynił to na wiele sposobów, a w sposób szczególny przez posyłanych proroków. Jednak najpełniej objawił się przez własnego Syna w „ostatnich dniach” czyli w czasach mesjańskich, które Pismo Święte nazywa czasami ostatecznymi. Słowo Boże wiąże się ściśle z działaniem Boga, które słowu nadaje skuteczność. Dlatego najpełniejszą mową Boga do człowieka jest osoba Jezusa Chrystusa.  Autor Listu do Hebrajczyków przedstawia Jezusa jako „dziedzica wszystkich rzeczy”. Jezus jako Syn Boży jest pełnoprawnym właścicielem stworzenia, zaś jako człowiek otrzymał od Ojca władzę nad wszystkim w konkretnym momencie dziejów. Prolog Listu ukazuje wiernie jedność słowa i dzieła zbawczego w Chrystusie. Skutkiem ofiary Chrystusa jest oczyszczenie, odpuszczenie grzechów, uwolnienie na zawsze, czyli odkupienie wieczne i uświęcenie. Po wykonaniu tego zadania Jezus zasiada (siedzi) po prawicy Boga, co jest znakiem  zażyłości, zjednoczenia i zespolenia z Bogiem. Dosłownie Jezus- siedzi na tronie Bożym i ma udział w „Majestacie” Boga. Jest to tytuł honorowy Boga. Mądrość i Majestat Boga uosobiona w Chrystusie jest przejawem Bożej istoty, czyli zbawczego działania w świecie. Skoro Jezus jest wcieloną Mądrością , to w Nim widać obraz Bożej istoty, jej świetlistość, On więc w pełni objawia „chwałę” Boga w swych czynach i słowach.

Ewangelię św. Jana rozpoczyna uroczysty prolog- hymn o  Logosie, czyli Słowie. Jan przedstawia relacje, jakie nawiązuje Słowo. Dotyczą one Boga, świata i ludzi, przy czym wcielone Słowo wysławiane jest w sposób szczególny jako niewyczerpalne źródło wszelkiej łaski i prawdy.  Podstawową relacją jest Słowo- Bóg. Ta relacja jest ponadczasowa (Słowo jest u Boga od początku), bardzo wewnętrzna, zażyła (Słowo przebywa w łonie Ojca), zakłada pełną równość (Słowo zawsze było Bogiem). Skutkiem takiego stosunku Słowa do Boga jest to, że chwała otrzymana przez Nie od Boga stała się w Nim widzialna dla ludzi, czyli objawiona. Celem objawienia jest zbawienie, opisane w prologu jako nadanie za pośrednictwem Słowa  nowego porządku łaski w miejsce starego, którego przekazicielem był Mojżesz. Relacja Słowo- Bóg jest otwarta na ludzi i na świat. Dlatego Jan najszerzej omawia relacje Słowo- świat i Słowo-ludzie. Słowo było pośrednikiem stworzenia, ale dla ludzi jest przede wszystkim zbawieniem: życiem i światłem, które są biblijnymi symbolami Boga oraz ofiarowanego przez Nie zbawienia. Ludzie nie pojęli Słowa, nie uwierzyli w Nie, dlatego chodzą w ciemności. Jan ukazuje w prologu szczególną osobę jaką jest Jan Chrzciciel. Przedstawia go jako Świadka, tego, który miał przygotować ludzi na spotkanie z Chrystusem. Jego misja polegała na dawaniu świadectwa o Jezusie Chrystusie jako Mesjaszu i Baranku Bożym. Jedynie Janowi Chrzcicielowi Bóg objawił po czym pozna Mesjasza.  Słowo, pozostając prawdziwym Bogiem, stało się człowiekiem i zamieszkało między nami. „Zamieszkało między nami” znaczy dosłownie- rozbiło namiot. Jest to nawiązanie do Starego Testamentu, gdzie Bóg przebywał w Namiocie Świadectwa podczas wędrówki przez pustynię. Jezus z Nazaretu jest życiem i światłem ludzi. Dzięki przyjęciu Go (uwierzeniu) ludzie  stają się dziećmi Boga.