Słowo na niedzielę 25 lutego 2024 roku- II Niedziela Wielkiego Postu

(Rdz 22,1-2.9-13.15-18;     Ps 116 (115) 10 i 15.16-19;      Rz 8,31b-34;      Mk 9,2-10)

Bóg kocha człowieka, daje mu swoje obietnice i wzywa do wiary i zaufania . Wiara człowieka jest poddawana próbie. Nic nie może nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie. Jezus jest obiecanym Mesjaszem i Bogiem- potwierdzają to słowa Boga wypowiedziane  podczas przemienienie na górze Tabor.

Abraham jest wzorem wiary i człowieka  całkowicie polegającego na Bogu. Jego miłość do Boga zostaje poddana próbie. Otrzymuje polecenie, by złożył swojego umiłowanego syna-Izaaka- w ofierze w kraju Moria. Jest świadomy tego, że wraz ze śmiercią Izaaka przepadnie nadzieja potomstwa tyle razy zapowiadanego przez Boga. Mimo grozy sytuacji nie podejmuje z Bogiem żadnej dyskusji. Nie oczekuje od Boga żadnych wyjaśnień i nie szuka sposobu, żeby uratować syna. Bóg sam z siebie też niczego więcej mu nie wyjaśnia. Pozwala, aby Abraham wypełnił Jego wolę. Abraham przeniknięty Bożą łaską okazuje bezgraniczną ufność w Bożą mądrość i dobroć. Wiara Abrahama staje się heroiczna – zdolna do oddania Bogu wszystkiego- nawet umiłowanego syna. W decydującym momencie Bóg jednak interweniuje, co oznacza, że nie chciał od Abrahama krwawej ofiary z jego syna. Bogu chodziło o to, czy Abraham będzie w stanie ofiarować siebie i to, co ma najcenniejsze swojemu Bogu, w którego wierzy.  Czy złoży Bogu w ofierze swoje pragnienia, nadzieje, plany, a przede wszystkim swoje ojcostwo. Ofiarowanie Izaaka stanowi zapowiedź doskonałej ofiary Jezusa Chrystusa. Heroiczna postawa Abrahama jest zapowiedzią bezgranicznej miłości Boga, który złoży w ofierze swojego Syna- Jezusa.

Psalm 116 był śpiewany w świątyni w czasie składania ofiary przez kogoś z wiernych jako dziękczynienie za uratowanie od niebezpieczeństwa śmierci. Psalmista nie określa bliżej niebezpieczeństwa, prawdopodobnie jednak chodzi o chorobę.  Uratowanym musi być ktoś znaczny, skoro cały lud Boży brał udział w składaniu ofiary dziękczynnej. Niektórzy przypuszczają, że uratowanym mógł być król. Autorowi psalmu dolegało cierpienie, ale skarga jego była stale pełna ufności w Boga, który go nie opuścił. Tylko ludzie zawodzą, dlatego pomocy należy szukać u Boga. Z wdzięczności za ocalenie autor jest gotowy złożyć ofiarę. Mógł to uczynić tylko przy pomocy kapłana. Sam mógł tylko uwielbić Pana. Według psalmisty Bóg jest łaskawy, sprawiedliwy i miłosierny, strzeże tych, którzy pokładają w Nim nadzieję i ufnie wzywają Jego pomocy. Autor psalmu uwielbia Boga i opowiada , co Bóg dla niego uczynił. „Ofiara” uwielbienia złożona wobec całego ludu świadczyła na rzecz Pana, którego imię ma być wysławiane przez cały świat. W wersecie 16 wysławia  Boga, wyznając, że mu dopomógł w nieszczęściu. Psalm kończy się tym, że autor wypełnia ślub, jaki kiedyś złożył Bogu.  Chodziło o uwielbienie Boga w świątyni po tym, jak doświadczył Bożej pomocy w nieszczęściu.

Paweł w liście do Rzymian napisał, że chrześcijanie mają już zapewnioną szczęśliwą przyszłość, ponieważ Bóg stanął po ich stronie. Nie ma już niczego, co mogłoby chrześcijaninowi stanąć na przeszkodzie. Bóg daje człowiekowi wszystko- najdroższego Syna swego. Skoro ludzkość jest tak obdarowana, to kto będzie miał odwagę wystąpić przeciw dzieciom Bożym? Naraziłby się wtedy na gniew Boga. Nawet Chrystus nie wystąpił przeciw nam, bo On właśnie umarł za nas i zmartwychwstał. Tak wielka jest miłość Chrystusa. Stąd też – wyraźna i zdecydowana deklaracja św. Pawła  o własnej miłości do Chrystusa, której nic nie może ugasić.  Dzięki miłości Boga, objawionej w Chrystusie, stale realizuje się tajemnica zbawienia i żadne obecne cierpienia nie mogą temu przeszkodzić. Aby lepiej wyjaśnić poruszany problem, apostoł posługuje się obrazem procesu sądowego, w którym przeciwnicy prawdy i nadziei  występują jako oskarżyciele tych, którzy w Bogu złożyli nadzieję. Bóg jednak unicestwia swoich przeciwników. Pierwszym dowodem decydującego opowiedzenia się Boga po naszej stronie jest śmierć Jego Syna za nas. Poza tym Bóg wydał wyrok usprawiedliwiający , zanim wniesiono oskarżenie. Nie mają znaczenia żadne zarzuty, ponieważ decyzja Boga już wcześniej została ogłoszona- jest nią zbawienie. Pewność, że obecne cierpienie zostanie uwieńczone radością i chwałą, wynika z tego, że w życiu każdego chrześcijanina znajduje się  życie Chrystusa. On natomiast, zanim został otoczony przez Boga chwałą i zmartwychwstał, wiele wycierpiał, był umęczony i umarł. Bóg poniósł najwyższą ofiarę, aby miłość mogła tryumfować. Moc tej miłości jest w stanie przeprowadzić również każdego człowieka przez wszystkie przeciwności, utrapienia i prześladowania ku wiecznemu wyzwoleniu. Paweł sam doznał w swoim życiu tej zwycięskiej mocy miłości Boga i nikt nie może zaprzeczyć prawdziwości jego świadectwa.

Ewangelista Marek podaje, że przemienienie nastąpiło po sześciu dniach, ale nie precyzuje od jakiego zdarzenia. Prawdopodobnie chodzi o wyznanie Piotra pod Cezareą Filipową.  Jezus prowadzi trzech swoich uczniów: Piotra, Jakuba i Jana na wysoką górę.  Marek nie podaje jej nazwy. Tradycja umiejscowiła to wydarzenie na górze Tabor. W całej ziemskiej działalności Jezus tylko ten jeden raz objawia w taki sposób swoją Boską chwałę.  Wobec tych trzech uczniów objawia swoje Bóstwo. Ukazanie się Mojżesza i Eliasza wskazuje, że Jezus jest obiecanym Mesjaszem, o którym mówiły Księgi Starego Testamentu, a mianowicie Prawo, którego reprezentantem jest w widzeniu Mojżesz i Prorocy, których reprezentuje Eliasz. Marek pragnie w ten sposób pokazać, że Jezus jest tym Bogiem, który niegdyś  rozmawiał z Mojżeszem i Eliaszem na górze Horeb. Apostołowie, którzy wiedzieli o Teofaniach (objawieniach się Boga) na Horebie, domyślili się łatwo, że Jezus jest nie tylko Mesjaszem , ale i Bogiem. Dlatego Piotr wyraził gotowość  zbudowania namiotu (przybytku) jaki był mieszkaniem Boga w czasie wędrówki narodu wybranego do Kanaanu. Obłok, który się pojawił oznacza w Starym Testamencie obecność Bożą. Głos, który dał się słyszeć z obłoku, powtarza słowa znane ze sceny po chrzcie Jezusa i wzywa do posłuszeństwa Jezusowi, którego nazywa ukochanym Synem. Przemienienie miało utwierdzić wiarę apostołów w Jezusa, której wyraz dał Piotr pod Cezareą Filipową. Pełny sens tego wydarzenia uczniowie zrozumieli dopiero po Zmartwychwstaniu Jezusa.

 

WITAMY !

Witamy na stronie Parafii św. Piotra Apostoła w Ciechanowie.

Adres parafii:
ul. Wyspiańskiego 25
06-400 Ciechanów
woj. mazowieckie
Dekanat: ciechanowski-zachodni
tel. kom. 798 903 902

e-mail: piotrciechanow@yahoo.pl

NR KONTA PARAFII:
09 8213 0008 2001 0000 0459 0001

Porządek Nabożeństw:
Niedziela: g.7.00, 8.30, 10.00, 13.00, 11.30 (dzieci), 17.00 (młodzież)
Dzień powszedni: g.7.00 i 18.00
Spowiedź: 15 minut przed każdą Mszą św. W niedziele podczas wszystkich Mszy św.
Adoracja Najświętszego Sakramentu:
od poniedziałku do piątku, od g.17:00 do 18:00
I piątek miesiąca:
Msze św. g.7.00, 10.00, 18.00
Spowiedź 30min. przed każdą mszą.
Pierwsza sobota miesiąca:
Msza św. wynagradzająca g.7.00
g.6.30 różaniec
I niedziela miesiąca:
Adoracja Najświętszego Sakramentu po Mszy św. o g.13.00.
Kancelaria parafialna:
Czynna wtorek, czwartek i sobota w godz. 7.30 do 9.00
oraz od wtorku do piątku w godz.. 16.30-17.30.,

W poniedziałek i niedzielę nieczynna.

Skrzynka Intencji
Potrzebujesz wsparcia modlitwą? Skorzystaj z internetowej skrzynki intencji.

Archiwum