Słowo na niedzielę 20 maja 2018 r.- Uroczystość Zesłania Ducha Świętego
(Dz 2,1-11; Ps 104,1.24.29-31.34; 1 Kor 12,3b-7.12-13; J 20,19-23)
Bóg realizuje plan zbawienia wszystkich ludzi. Daje Apostołom moc Ducha Świętego, by byli świadkami Chrystusa i nieśli Dobrą Nowinę o Zbawieniu w Chrystusie na wszystkie krańce ziemi.

Święto Pięćdziesiątnicy znane było od dawna w Izraelu. Obchodzono je w pięćdziesiąt dni po Święcie Paschy. Nazywało się także Świętem Tygodni, bo przypadało w siódmym tygodniu od Paschy. Początkowo było to święto plonów. Z czasem obchodzono je jako rocznicę nadania przez Boga Mojżeszowi Prawa na Synaju, a rozproszeni po całym ówczesnym świecie Żydzi odbywali pielgrzymkę do Jerozolimy. W tym dniu została zrealizowana obietnica Chrystusa Pana dana apostołom- zesłanie Ducha Świętego. Miejscem tego wydarzenia był Wieczernik, w którym zebrał się cały Kościół jerozolimski. Wydarzeniu temu towarzyszyły szczególne okoliczności. Opis zawiera elementy obrazowe: szum, gwałtowny wiatr, języki ognia. Wiatr symbolizuje potęgę Boga oraz Jego duchową niewidzialną obecność i działanie. Języki ognia przypominają, że ogień, podobnie jak w krzaku ognistym na górze Synaj jest również znakiem Bożej obecności. W dniu Pięćdziesiątnicy rodzi się Kościół i rozpoczyna się jego misja wśród wszystkich ludzi. Nowy lud jest wspólnotą uniwersalną, otwartą, zjednoczoną i zgodną. Powszechny wymiar Kościoła widoczny jest również w wykazie narodów, których reprezentanci byli tego dnia obecni w Jerozolimie. Łukasz dokonuje podziału narodowości opierając się na porządku geograficznym, wytyczając dwie linie: ze wschodu na zachód i z południa na północ. Dokonuje też rozróżnień etniczno-religijnych (Żydzi i prozelici) oraz kulturowych (Kreteńczycy, Arabowie). W ten sposób chce objąć wielki obszar geograficzny i różnorodność ludów, do których skierowane jest zbawienie. Dzięki mocy Ducha Świętego głoszone słowo Boże zdolne jest przeniknąć do każdego człowieka i przełamać każdą barierę. Przyjęcie Ewangelii nie wymaga wyrzeczenia się własnej tożsamości kulturowej. Od tego dnia Duch Święty w szczególny sposób działa w świecie i spełnia swą funkcję uświęciciela. Zesłanie Ducha Świętego kończyło Paschę.

Psalm 104 jest hymnem wzywającym do uwielbienia Boga. Autor wychwala wspaniałość objawiającego się Boga: Jego dzieło stworzenia ziemi i ujarzmienie wód, podtrzymywanie życia zwierząt i troska o płodność gleby, ustalony przez Niego rytm czasu, władzę Boga nad morzami, zależność stworzeń od Niego oraz Jego chwałę jako Stwórcy. Już na początku psalmista wzywa swoją duszę do uwielbiania Boga, który jest Jego Panem. Majestat i blask są określeniami wielkości króla i Boga. Światło , jako pierwsze dzieło Bożego stworzenia było zawsze symbolem bliskości Boga. Świat i jego stworzenia są oznaka dobroci i mądrości Boga, który nie tylko wszystko stworzył, ale także utrzymuje swoje stworzenia. Stwórcza i królewska potęga Boga przejawia się w tym, że żywiąc swoje stworzenia- wiąże je ze sobą. Jest w tedy podobny do dobrego gospodarza, który hojnie rozdaje żywność swoim poddanym. Odwrócenie oblicza Bożego (odmówienie pomocy) jest tak samo groźne jak Jego gniew. Oddechem stworzeń jest tchnienie Boże. Bez niego człowiek wraca do ziemi, z której wyszedł, bowiem sam z siebie jest tylko prochem. Ożywianie i przemijanie natury jest dziełem Boga, który zsyła życie i śmierć. Bóg odnawia oblicze ziemi, prowadząc wszystko do Chrystusa- Króla całego stworzenia. Główny akcent Psalmu spoczywa na radości Boga ze swoich stworzeń oraz radości człowieka wierzącego, zachwycającego się dziełem Bożym.

Dary nadprzyrodzone, czyli charyzmaty (greckie charismata), są objawami działalności Ducha Świętego, który udzielając poszczególnym wiernym nadzwyczajnych pomocy, kieruje rozwojem i życiem Kościoła. Z charyzmatów Kościół korzysta zawsze, aż po czasy obecne, ale w pierwotnym Kościele objawiały się one licznie i masowo, stwarzając często problemy z ich właściwym zrozumieniem. Paweł w swoich listach wypowiada się na ten temat kilkakrotnie. Pisma Nowego Testamentu wymieniają około 18 różnych charyzmatów. W liście do Koryntian Św. Paweł wylicza 9 charyzmatów. Określenie „dary Boże”, „posługi”, „działania” odnoszą się do wszystkich darów nadprzyrodzonych i wskazują tylko różne sposoby spojrzenia na nie. Trzy nazwy charyzmatów odpowiadają trzem Osobom Trójcy Świętej. Źródłem charyzmatów jest więc cała Trójca. Indywidualne dary nadprzyrodzone służą całemu Kościołowi. Na dary Ducha Świętego nie można sobie zasłużyć- są one łaską. Według nauki Pawła Kościół- Lud Boży Nowego Przymierza jest Ciałem Chrystusa. Obraz ciała jako symbol jedności i harmonii był znany w starożytności. Grecy i Rzymianie do ciała porównywali państwo, stoicy( grecka szkoła filozoficzna) – cały wszechświat. Paweł odnosi ten obraz do Kościoła. Między wiernymi a Chrystusem oraz między samymi chrześcijanami istnieje tak ścisła więź jak między częściami tego samego ciała. Wszyscy członkowie Kościoła mają tę samą godność oraz są wzajemnie za siebie odpowiedzialni. Każdy z członków Kościoła ma do spełnienia we wspólnocie swoją własną i niepowtarzalną rolę. W mistyczne Ciało Chrystusa, czyli w Kościół, zostajemy wszczepieni przez chrzest. Wszyscy członkowie Kościoła są napełnieni Duchem Świętym. Oznacza to, że w sakramentach działa Duch Św. jako Duch samego Chrystusa.

Wieczorem w niedzielę zmartwychwstania Jezus odwiedza uczniów i potwierdza misję, do której przygotowywał ich przez trzy lata. Pozdrowił ich słowami „Pokój wam”. Są to te same słowa, które mieli mówić apostołowie wysłani na głoszenie Ewangelii. Jezus mówił im: „Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, najpierw mówcie: „Pokój temu domowi”. Jeśli tam będzie człowiek pokoju, wasz Pokój spocznie na nim; jeśli nie, wróci do was”. W kontekście Ewangelii według Św. Jana pokój powracający do uczniów oznacza niewiarę, a pokój przyjęty- uwierzenie i wiarę. Wiara w Jezusa jest źródłem przebaczenia wszystkich grzechów, niewiara powoduje, że nie zostało odpuszczone to wszystko, co człowieka oskarża przed Bogiem. Treścią Ewangelii św. Jana jest życie wieczne, a często poruszanym tematem jest czyjeś pozostawanie w grzechu, umieranie w grzechu i grzech, który trwa. Wyznanie wiary w Jezusa decyduje o odpuszczeniu tego grzechu. Uczniowie Jezusa będą rozstrzygać wszystko zgodnie z wolą Bożą. Będą musieli rozpoznać wiarę zanim potwierdzą komuś, że ma udział w królestwie, że ma życie wieczne. Temu, kto nie uwierzy, mogą powiedzieć: „Bóg miłuje cię i czeka na ciebie”. Tomasz nie uwierzył apostołom mówiącym o zmartwychwstałym Jezusie. Dojrzewa do wiary etapami. Najpierw odkrył, że Jezus jest Mesjaszem, potem, że jest jego Bogiem. Pełną wiarę osiągnął dopiero po zmartwychwstaniu. Tomasz może dotknąć Jezusa. Doszedł do pełni wiary w bóstwo Jezusa przez bezpośrednie doświadczenie Jezusa Zmartwychwstałego. Jednak według Jezusa ideałem będzie dojście do wiary bez pośrednictwa zmysłów. Podczas tego spotkania Jezus daje apostołom Ducha Świętego, by w Jego mocy mogli nieść całemu światu Dobrą Nowinę o zbawieniu, które jest w Nim samym, a które jest wielkim darem od Boga przez ofiarę krzyża Chrystusa.

WITAMY !

Witamy na stronie Parafii św. Piotra Apostoła w Ciechanowie.

Adres parafii:
ul. Wyspiańskiego 25
06-400 Ciechanów
woj. mazowieckie
Dekanat: ciechanowski-zachodni
tel. 23 673 85 52
e-mail: piotrciechanow@yahoo.pl

Porządek Nabożeństw:
Niedziela: g.7.00, 8.30, 10.00, 13.00, 11.30 (dzieci), 17.00 (młodzież)
Dzień powszedni: g.7.00 i 18.00
Spowiedź: 15 minut przed każdą Mszą św. W niedziele podczas wszystkich Mszy św.
Adoracja Najświętszego Sakramentu:
każdy czwartek od g.17:00 do 18:00
I piątek miesiąca:
Msze św. g.7.00, 10.00, 16.30, 18.00
Spowiedź 30min. przed każdą mszą.
Pierwsza sobota miesiąca:
Msza św. wynagradzająca g.7.00
g.6.30 różaniec
I niedziela miesiąca:
Adoracja Najświętszego Sakramentu po Mszy św. o g.13.00.
Kancelaria parafialna:
Czynna pon.- sob.
godz.: 7.30-9.00 i 16.30-17.45.

Kalendarz
Maj 2018
P W Ś C P S N
« Kwi    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
Skrzynka Intencji
Potrzebujesz wsparcia modlitwą? Skorzystaj z internetowej skrzynki intencji.

Archiwum